මෙයට ද ජීවිතය යැයි පද’රුත් බඳින්නේ….

වස්සානය,
නැත හැමකල් වඩින්නේ
ඒ සමය ….

මල් පූදිනු ඇති
විහඟ ගී සවනත
රැව් පිළිරැව් දෙනු ඇති
සිත තුටින් පිරෙනු ඇති
ජීවිතය,
ජීවත් වන බව දැනෙනු ඇති ..

සමය අවසන් ව
ගිම්හානය ද හිම් හිමින්
වඩිනු ඇති …

නැත, හිත තුටින්නේ
විඩාබර බව දැනෙන්නේ
සිහින දුර ඈත සිට
සෙමෙන් අත වනන්නේ..

නමුදු,
නැත ජීවිතය මියෙන්නේ..

යළිදු එසමය නිමා වී
වසන්තයෙ මල් පිපෙන්නේ