දහඩිය වැකුණු සිරුරත
වැහි බිඳු වැතිරී
දාහය නිවූවද හද ගිනි
කඳු පිපිරී
පැතු මුත් ලොවක් සැනසුම
සාමය සපිරී
අද මිස හෙටක් නැත
යයි පැතුමන් විසිරී..
ඇස්බැන්දුම් වලට නතු වුන
ලෝකයක
නොසොයා දිග, පළල
හැඩ අන්සතු දෙයක
ඉල්ලන කෑ ගසා
අරමුණ ජීවයක
මන්දාකිණි පොළෝ මත
එක පන්තියක..
හිරු, සඳු, තරු කැකුළු
දිස්නය එක වාගේ
විඳ විඳ කම්කටොලු මුත්
වෙහෙසක් නෑඟේ
නිම් නැති හඬකි
සමුදුරු ඝෝෂය වාගේ
තාරුණ්‍යයෙ හඬයි ඒ
ලක් අම්මාගේ
දුන්නෙන් මිදී ඇදෙනා විට
ඊතලය
අරමුණ වෙතම යනු මිස
නවතනු බැරිය
ඩිජිටල් ලොවක ගෙන
හණ මිටි අඩුවැඩිය
නවතනු හැකි වේද
සෙනෙහස් අරගලය!!
