මත්වී වැටෙන විට සඳ රැස් රැය පන්නා
සුසුමක් හෙලා ගත දරදඬු වී උන්නා
දහ අට රියන් පිළිමෙක සැතපී ඉන්නා
මලසුන උඩට පුපුරා ලේ වැල් පැන්නා
යකඩ මුගුරකින් ඇන ඇන ගැසුවාද
හදවත හඬින් ඉකි බිඳ බිඳ හැඬුවාද
ලේ නොව ,ගැලුව කරුණා ගුණ දුටුවාද
අඩවන් දෙනෙත් යුග සදහට පියවීද
හාමත් පුතුන් කුස බත සරි කරන්නට
බුදු ළය පලා ලැබුනිද මිණි පළිඟු කැට
මුව ගොළුවෙලා තනිවෙන හැම මොහොතකට
හිත සෙල්මුවා වී තිබුණිද කියන් මට…
