” මතකයක භූමියක් හිමි අයෙක්” යන අරුත් දනවන කාව්යය නිර්මාණය ( රාත්රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන නමින් සිංහල බසට පරිවර්තන කරන ලද “බංකරයක උපන් දරුවෙක්” නම් කෘතියෙහි) දෙවන මුද්රණය එළිදැක්වීමේ උළෙල 2026 ජනවාරි 17 වන දින කිලිනොච්චියේ පැවැත්විණ.
ඒ සදහා මටද විශේෂ සහෝදරාත්මක ආරාධනයක් හිමි වීම මහත් සතුටකි.එහිදී දීපචෙල්වන් හා මගේ සහෝදර ප්රජාව අමතා කතාවක් කරන්නට අවස්තාවක් ලැබීමද ඉතිහාසගත අද්දැකීමකි.මන්ද ඔවුන් පවසන පරිදි සිංහල බසින් ලේඛනයේ යෙදෙන්නෙකු උතුරේ කවියෙකුගේ නිර්මාණ ඇගයුමක් කරමින් උතුරේදී කතාවක් කිරීමේ මුල් ම අද්දැකීම එය වන බැවිණි.එහිදී මවිසින් කරන ලද කතාවෙහි සංස්කරණය කරන ලද සාරාංශය සමග මෙහි දමිල පරිවර්තනය පළ කරමි.
මනුෂ්යත්වය යා කළ රතු කුරුල්ලා…..
දීපචෙල්වන් ගේ කවීත්වය සමග අපගේ මෙම හමුවීම අපේ මව් රටේ අනාගතය පිළිබද නව ඓතිහාසික දේශපාලන සනිටුහනක් තබන අවස්ථාවක් වේවා කියන මානුෂීය හා සහෝදරාත්මක බලාපොරොත්තුව සමග මගේ කතාව ආරම්භ කරන්න කැමැතියි.
සිරුරින් මා අද ඔබ සමග එක් වුවත් බොහෝ කලක සිට මා ඔබ සමග සහ වධ හිංසනයේ පීඩනයෙන් මිදීමේ සිහිනය සමග ජීවත් වූ බව කිව යුතුයි.
සෑම මිනිසකුම වධහිංසනයෙන් තොරව නිදහස් ලෙස මිනිස්කම භුක්ති විදිය යුතුය යන එක සමාන වූ සිහිනයක් දරා සිටින දීපචෙල්වන්ගේ මානුෂිකත්වයේ ප්රකාශනය දැන් මා මෙහි කැදවා ගෙන ඇවිත් තිබෙනවා.
ඒ සිහිනයේ ප්රකාශනය මා ඇතුලු දකුණේ සහෝදරත්වය පමණක් නොව ලොවක් අවදි කරමින් මනුෂ්යත්වයේ අරුත හා නිදහස යුක්තිය හා සමානත්වය පිළිබද යළි යළිත් සිතන්නට අපට ගැඹුරු අවස්ථාවක් හිමි කර දී තිබෙනවා.ඒ හරහා දීපචෙල්වන් විසින්, අපගේ මව් බිමෙහි උතුරේ සහෝදරත්වය විසින් දශක ගණනාවක් සන්නද්ධව සිය පීඩනය පිළිබද කතිකාවක් හා නිදහස පිළිබද අපේක්ෂාවක් ගොඩ නංවමින් කළ අරගලයට වඩා බෙහෙවින් තියුණු ලෙස අපගේ දේශපාලන සංස්කෘතියේ හෘදය සාක්ෂිය ප්රශ්න කිරීමට සමත්ව තිබෙනවා.
මානුෂීයත්වය ..නිදහස..
ප්රචණ්ඩත්වයේ
ආධිපත්යයක
පීඩනයෙන් මිදෙමින් ජීවත්වීමේ අයිතිය උදෙසා ජීවිතය පරදුවට තබමින්
අදහස් ප්රකාශනය කළ දීපචෙල්වන්ගේ කවීත්වය කොතරම් දැඩිව අප වෙත බලපෑම් කරන්නේද යන්න ප්රකාශ කිරීමට මම ඔහු අපගේ මව් බිමෙහි බිහිවූ විශිෂ්ටතම මානව හිතවාදී කවියා ලෙස නම් කිරීමට කැමතියි..
රාත්රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන (බංකරයක උපන් දරුවෙක්) සිංහල පරිවර්තනය කියවා අවසන මා තැබූ සටහන නම් කළේ ‘එතරම්ම මරණ මැද මෙතරම් විශිෂ්ට කවීත්වයක් … ‘ලෙසයි.
එහි කවියෙන් කවියට පමණක් නොව කාව්ය වැකියෙන් වැකියට දීපචෙල්වන් නිමවා ඇත්තේ මිනිස්කමෙහි වේදනාවයි..ඒ වේදනාව උසුලා නිසලව සිටින සමාජයක නිහැඩියාව බිද දමන්නට යුක්තිය හා සමානත්වය උදෙසා හඩක් වීමට දීපචෙල්වන් අතිශයින් සංවේදී වූද මානවීය වූද දේශපාලනයක් සිදුකරයි.
ඒ මානවීය දේශපාලනයේ රාවය අපූර්ව හා විශිෂ්ට ලෙසින් සිංහල බසින් පරිවර්තනය කර දකුණේ සමාජය වෙත කැදවාගෙන ආ අනූෂා සිවලිංගම් සහෝදරියට ද මෙහිදී මගේ ආදරණිය ප්රණාමය පුද කරනවා.
හරියටම මීට අවුරුදු 35කට උඩදී 1991 ජනවාරියේ මා යාපනයේ මව්වරුන් අමතා ‘යාපනයේ අම්මා වෙතටයි’ යනුවෙන් සිංහල හා දමිල බසින් කළ පරිවර්තනයක් සහිත ලිපියක් හරහා ඉල්ලීමක් කර තිබෙනවා.ඒ ඉල්ලීමෙන් කරේ උතුරේ මෙන්ම දකුණේද අපේ පීඩිත පංතියේ පීඩනයෙන් මිදීමට අපේ ජීවිත සුරක්ෂිත කරන්නට පුතෙක් බිහිකර හදා ගන්න අම්මේ එදාට ඔහු අපේ වීරයෙක් ලෙස පිළිගන්නම් කියායි. මා සිතනවා මරණය වෙනුවට ජීවත්වීමේ අයිතිය හා යුක්තිය හා නිදහස ඉල්ලා සිටින මේ මගේ සහෝදර කවියා උතුරේ මවක් බිහි කළ වීරයෙක් කියා.ඉතින් අප අපේක්ෂා කරන මනුෂ්යත්වයේ අරුත් ආරක්ෂා කර ගත හැකි යුක්තිය හා ජීවිතය උදෙසා පෙනී සිටින දීපචෙල්වන් ඔබේ කවීත්වය සැබෑ වීරත්වයක ප්රති මූර්තියක්.
ඔබ එරෙහි වූයේ උතුරේ පමණක් නොව ලොව කොතනක හෝ සිදුවන මනුෂ්ය සංහාරයේ සාපරාධයටයි.
එහෙයින් ඔබේ කවීත්වයේ රාවය ඔබගේ නිජ බිමෙන් ඔබ්බේ විශ්වය සිසාරා නින්නාද වනු ඇත.ඔබ නිමවන වේදනාවේ රතු කුරුලු නාදය ලොව පුරා සෑම ගම්මානයකම සෑම රාත්රියකම පැතිරෙනු ඇත.එය සැහැසි ලෙස මිනිසුන් වර්ග කර දරුණු වධ හිංසා පමුණුවා ඝාතනය කරන වාර්ගික මුග්ධ සංස්කෘතික නිමාවක් පිලිබද සිතීමට ප්රවේශයක් සපයාවි. ප්රචණ්ඩත්වයේ වේදනාවෙන් හුදකලා වූ මිනිස් හදවත් සුවපත් කරන මානුෂීය එක්වීමක් ඔබේ රාත්රිය මත රතු කුරුල්ලා සිදු කරාවි.
පෑනක් හෝ ලිපිනයක් ලග තබා ගැනීමම මරණයට හේතු සාධකයක් වූ දේශයක…ලෙයින් සහ බියෙන් පිරී ගිය යුගයක ඔබ නිරන්තරව අවතැන් වෙමින් විසිර පවතින මළ කදන් අතර බංකරයක් තුළ ජීවිතය යන්තම් රදවා ගනිමින් කෲර ප්රචණ්ඩත්වයකට එරෙහිව ඔබේ ජනතාවගේ වේදනාත්මක සිතුවිලි හා ඔවුනගේ ජීවත්වීමේ බලාපොරොත්තුව කවීත්වයට නගා ඇත.ඒ වේදනාව හා බලාපොරොත්තු මෙතරම් කවීත්ව බසකින් ඔබ ප්රකාශ කිරිම විශ්මිතය.කුසට අහරක් නැතිව ළමා කාලයේ නිදහස සුරතලය අහිමිව මාපියන් අහිමිව ,එහෙත් ජීවත්වීමේ එකම බලාපොරොත්තුවෙන් සැගවෙන පලා යන දස දහසක් ළමුන් හා ඔවුන්ගේ සිතෙහි නැගෙනා කිසි දිනක නිශ්චිත පිළිතුරු නැති ප්රශ්න ඔබ ද බංකරයේ දරුවෙක්ව හිදිමින් බෙහෙවින් සංවේදී හා විශිෂ්ට රිද්මයකින් නිර්මාණය කර ඇත.. ඔබේ ඒ විශිෂ්ට මානවීය පරිකල්පනයෙන් හා රිද්මීයත්වයෙන් මට ඉල්ලීමක් කරන්නට තිබෙනවා.
අපේ මානව ඉතිහාසය ඉතාම සාවද්ය මිත්යා මත ගොඩ නංවමින් වාර්ගිකත්වය මත හා වෙනත් බොහෝ සාධක මත බෙදා වෙන් කර මනුෂ්යත්වය එකිනෙකාට එරෙහි හිංසනය පීඩනය පමුණුවන වෛරය හා අසත්ය පතුරුවන අමානුෂිකත්වයක් ගොඩ නංවා තිබෙනවා.එහෙත් ඉතිහාසය පුරා එයට එරෙහිව වෙනස් දැක්මක් සහිත බුද්ධිමත් හා සංවේදී මිනිසුන් මනුෂ්යත්වය එකම තලයක යා කරන්නට සමාජ දේශපාලන ආර්ථික යුක්තිය ,සමානත්වය හා සත්යය උදෙසා පීඩකයන්ට එරෙහිව ජීවිතය පරිත්යාග කළා.
දේශපාලන ඉතිහාසයෙහි සොක්රටිස්ගේ සිට 20 වන සියවසේ හිට්ලර්ගේ නාසි වධකාගාර වල සිට වර්තමානයේ ගාසා තීරය දක්වාද ලොව පුරාමත් මනුෂ්යත්වයේ නිදහස වෙනුවෙන් දහස් ගණන් සොදුරු මිනිසුන් ජීවිත පරිත්යාග කළා.
ආදරණිය දීපචෙල්වන් සොයුර මම ඔබ ඒ සොදුරු කවියන් මාධ්යවේදීන් හා අදහස් ප්රකාශ කරන්නන් අතරට ඔබේ කවීත්වය සහ මානවීයත්වය සමග ඔබ එක් කරමින් වාර්ගිකත්වයේ සහ සෑම ආකාරයකම මිනිසුන් අසමානයන් හෝ වෙනස් කොට සිතිමේ පටු සීමාවෙන්ගෙන් ඔබ්බේ මිනිස්කම එකම සිතීමේ රේඛාවකින් එකම සහෝදරත්වයකින් යා කරන මානවීයත්වයේ සොදුරු අඩහැරයක් වෙන්න යයි සහෝදරත්වයෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.
දීපචෙල්වන්, කවියෙක්..ලේඛකයෙක්..
කලාකරුවෙක් අයිති මුලු ලොවටමයි.ඉතින් ඔබ විශ්වීය සිතන්නෙකු හා විශ්වීය කලාකරුවකු වෙන්න.
මා අද මෙතන ඔබ හා එක්ව සිටින්නේ මනුෂයත්වය තුළ සාවද්ය ලෙස ගොඩ නැංවූ වෙන් කිරීමේ මිනුම් රේඛා ඛණ්ඩනය කරන්නට මගේ සිතිමට හා මගේ ප්රකාශනයට හැකිවූ නිසායි.
මෑතකදී මගේ ‘ආදරණිය දෙවියන්වහන්සේ සහ අන්ධකාර රාත්රිය ‘ ප්රබන්ධය ගැන පැවැත්වූ සංවාදයකදි ‘රාත්රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන’ පරිවර්තනය කළ අනූෂා සිවලිංගම් සහෝදරිය කියා සිටියේ මා ඔබේ නියෝජනයක් නොව මා ඒ පීඩනයේ කොටස් කාරිනියක බවයි. ඒ බව ඔබට තහවුරු කිරිමට දීපචෙල්වන්ගේ හා මගේ ප්රකාශනයන්හි සමානකමින් බිදක් අවසානයේ ගෙන හැර දක්වන්නම්.
ඒ තුළ ඔබ මා දෙදෙනෙකු නොව මාද ඔබමය.ඔබේ පීඩනය මගේද පීඩනයි.අපි ඒ පීඩනයෙන් මිදෙන්නට එක්විය යුතුමය.අවසාන වශයෙන් දිපචෙල්වන් ඇතුලු මෙහි සිටින සමස්ත සහෝදරත්වයෙන් ඉල්ලා සිටිනුයේ ඔබද මාද එක්වන් මානුෂිකත්වයෙන් සිතන නව දේශපාලන සිතා බැලීමකට නැඹුරු වන ලෙසය.
දීපචෙල්වන්ගේ කවිය ඒ සිතා බැලීමේ දීප්තිමත් ආලෝකයක්ව ලොවක පීඩනයට එරෙහිව එළිය විහිදනු ඇතැයි සොදුරු සිහිනෙක වෙලෙමින් අප එක්ව ඇති මානුෂීයත්වයේ සමානත්වය විදහාලමින් මේ කතාව අවසන් කරමි.
යාළ් නගරය…
කොත්තු රොටි කඩයක්
නාදුනන මළකුණක්..වටකරගත් නගරයක්.;
යාපනය නිහැඩියාවක්…
මා කුමක් කලාද මා කැමති වූයේ මොනවටද මා ආදරය කළේ කාටද
මා විරුද්ධ වූයේ කාටද
මගේ ගේ ඇත්තේ මොන ගමේද
මගේ පසුබියෙ ඇති පින්තූරය කාගේද
මගේ ඇඳුමේ තැවරී ඇත්තේ කිනම් පුසුඹක්ද..
මගේ හිස පීරා ඇත්තේ මොන රටාවටද …
කවුරු
මං ගැන විපරම් කළාද..
කඳවුරක් පිහිටි කොයි වීදියකද
මං නොගියේ…
ප්රශ්න පත්තරයකි
මගේ මළකුණ
කවදද ඒ කුණ
හඳුනා ගන්නේ…
දීපචෙල්වන් 2008දී ‘රාත්රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන ‘හරහා එසේ
අසද්දී 1996දී ‘නාදුනන ගැහැනිය ‘ හරහා මම මෙසේ අසමි..
තමාගේ මරණය ගැන ඕනෑම සාක්ෂියක් දීමට සූදානම්වූ ඒ මිනිසාද,මෙවැනි මළ සිරුරක් වෙනුවෙන් පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට කල්ගත කිරීම නොවැදගත් සේ සලකන පොලිස් භටයා හා හමුදා භටයන් දෙදෙනා ද සමග ඇගේ මළ සිරුරට හමුදා කඳවුරක් වෙත යාමට සිදුවිය.
පරීක්ෂණය ඕනෑම ආකාරයේ එකක් විය හැකිය .එහිදී ඇයට ඕනෑම නමක් හා ගමක අයිතිය හිමිවීමට පුළුවන .
ඇතැම් විට ලෙච්චමි.. තංගම්මා.. රාණි.. සරස්වතී.. නැතිනම් වෙනත් ඕනෑම ද්රවිඩ තරුණියකට හිමි නමකට උරුමකම් කියනවා ඇත.
ඇය කාගේ කවුදැයි දන්නේ ඇය පමණි නැතිනම් ඇය ගැන තීරණයක් ගැනීමට දෙවියන් හෝ ඇගේ මරණය රාත්රියේදී දුටු නිහඬ නදියට හෝ ඇගේ නිරුවත් සිරුර වැසෙන්නට කහපැහැ ගැනුණු කොළ විසුරුවා හල අඳුරු ගස් කොළන් වලට හෝ පමණක් භාර කළ යුතුය.
ඇයට කිසි දිනෙක ආපසු හමුදා කඳවුරකට යාමට අවශ්යව නොතිබෙන්නට ඇත. ඇගේ ගම ද යුද්ධයේ කොටසක්ව තිබුණා නම් ගමට ඉතාම ආසන්නව ඇති හමුදා කඳවුරට මින් පෙර ඇය ගොස් තිබෙන්නට පුළුවන.
නැතිනම් ඇයව කැඳවාගෙන හෝ අකමැත්තෙන් කැඳවාගෙන ගොස් තිබුණාද විය හැකිය.
මේ ඇය පෙම්වතාගේ ගම්බිම් සොයා ගිය ගමනක්..
රැයෙන් රැයට පමණක් හමුවන පෙම්වතුන්ගෙන් සමු ගැනීමට යන ගමනක්.. නැතිනම් යුද්ධයට බියෙන් ජීවිතයට පලායාමට තැත් කිරීමක් ..
ඇතැම් විට මේ සියල්ලම විය හැකියි.
ඇය පාසැල් ගියාද ..
අකුරු ලියන්නට කියන්නට
ඉගෙන ගත්තාද ..
මිනිසුන් සමග බියෙන් නොපැකිලී කතා කරන්නට ඉගෙන ගෙන තිබෙනවාද…
දහවලට හෝ රාත්රියට ඇයට කෑම සඳහා කිසිවක් ලැබුණාද…
කිසිවෙකුත් මේ කිසිවක් දන්නේ නැත . සෑම ගමකම වැසියෝ බියෙන් හා සැකෙන් පමණක් ජීවත් වෙති. ඔවුන් මිනිසුන් හෝ ගැහැණුන් ගැන වැඩිපුර සිතන්නේ නැත. සොයන්නේද නැත .තමන්ගේ ජීවිත ගැන සිටීමට පවා ඉඩ කඩක් නැති ගම්මානයක මිනිසුන්ට උදේ පාන්දර ගැහැනියකගේ නිරුවත් මළ සිරුරක් හමුවිය.
ඇගේ නාසයෙහි කුඩා කරාබුවක් ඉතිරිව තිබුණි.
ඔවුන් දන්නේ එපමණකි. මළ සිරුර ඉතා ඉක්මනින් ගමෙන් ඉවත් වෙනවා නම් එය පවා ඔවුනට සැනසීමකි.
ඒකි විහින් පණ නහගෙන!
ඒ මළ සිරුර ඉක්මනින් මිහිදන් වනු ඇත ..
ඇය කවුද …
ජීවිතය..
යුද්ධය…
මරණය…
තිලිනා වීරසිංහ – 2026 ජනවාරි 17
දීපචෙල්වන්ගේ ‘රාත්රිය මත රතු කුරුල්ලෙක් ලැගගෙන’ නව මුද්රණය දොරට වැඩීමේ උළෙලේදී පැවැත්වූ කතාව.
நிச்சயமாக, 2026 ஜனவரி 17 அன்று கிளிநொச்சியில் நடைபெற்ற தீபச்செல்வனின் நூல் வெளியீட்டு விழாவில் நீங்கள் நிகழ்த்திய உரையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இதோ:
தீபச்செல்வனின் “நினைவில் நாடற்றவன்” (நினைவுகளின் நிலத்தை கொண்டிருப்பவன்) என்ற அர்த்தம் பொதிந்த கவிதைப் படைப்பின் (சிங்களத்தில் ‘இரவின் மீது அமர்ந்திருக்கும் செங்குருவி’ என மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ‘பதுங்கு குழியில் பிறந்த குழந்தை’ எனும் நூல்) இரண்டாம் பதிப்பு வெளியீட்டு விழா 2026 ஜனவரி 17 அன்று கிளிநொச்சியில் நடைபெற்றது.
அதற்காக எனக்கும் ஒரு விசேட சகோதரத்துவ அழைப்பு கிடைத்தது மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. அங்கு தீபச்செல்வன் மற்றும் எனது சகோதரத்துவ சமூகத்தினரை விளித்து உரையாற்றுவதற்கு கிடைத்த சந்தர்ப்பம் ஒரு வரலாற்று அனுபவமாகும். ஏனெனில் அவர்கள் கூறுவதற்கிணங்க, சிங்கள மொழியில் எழுதும் ஒருவர் வடக்கின் கவிஞரின் படைப்பை மதிப்பீடு செய்து வடக்கிலேயே உரை நிகழ்த்திய முதல் அனுபவம் இதுவாகும். அங்கு என்னால் நிகழ்த்தப்பட்ட உரையின் திருத்தப்பட்ட சுருக்கம் இங்கே பகிரப்படுகிறது.
மானுடத்தை இணைத்த செங்குருவி…
தீபச்செல்வனின் கவித்துவத்துடனான எமது இந்தச் சந்திப்பு, எமது தாய்நாட்டின் எதிர்காலம் குறித்த புதியதொரு வரலாற்று அரசியல் பதிவை ஏற்படுத்தும் சந்தர்ப்பமாக அமையட்டும் என்ற மானுட மற்றும் சகோதரத்துவ எதிர்பார்ப்புடன் எனது உரையை ஆரம்பிக்க விரும்புகிறேன்.
உடலால் இன்று நான் உங்களுடன் இணைந்திருந்தாலும், நீண்டகாலமாகவே நான் உங்களுடனும், சித்திரவதைகளின் அழுத்தத்திலிருந்து விடுபடும் கனவுடனும் வாழ்ந்து வருகிறேன் என்பதைச் சொல்ல வேண்டும்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் சித்திரவதையின்றி, சுதந்திரமாகத் தனது மனிதத்தன்மையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற அதே கனவைத் தாங்கியிருக்கும் தீபச்செல்வனின் மனிதாபிமான வெளிப்பாடே இன்று என்னை இங்கு அழைத்து வந்திருக்கிறது. அந்தக் கனவின் வெளிப்பாடு, என்னுள் இருக்கும் தென்னிலங்கை சகோதரத்துவத்தை மாத்திரமன்றி உலகையே விழிப்படையச் செய்து, மனிதநேயத்தின் பொருள், சுதந்திரம், நீதி மற்றும் சமத்துவம் குறித்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்க நமக்கு ஒரு ஆழமான வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளது. அதன் மூலம் தீபச்செல்வன், எமது தாயகத்தின் வடபுலத்துச் சகோதரத்துவத்தினால் தசாப்தங்களாக ஆயுதம் ஏந்தித் தங்களின் ஒடுக்குமுறை பற்றிய உரையாடலையும் சுதந்திரம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பையும் கட்டியெழுப்பிய போராட்டத்தை விடவும் மிகத் தத்ரூபமாக, எமது அரசியல் கலாசாரத்தின் மனச்சாட்சியை கேள்விக்குட்படுத்துவதில் வெற்றியடைந்துள்ளார்.
மானுடம்.. சுதந்திரம்.. வன்முறை ஆதிக்கத்தின் அழுத்தத்திலிருந்து விடுபட்டு வாழ்வதற்கான உரிமைக்காகத் தனது உயிரைப் பணயம் வைத்து கருத்துக்களை வெளிப்படுத்திய தீபச்செல்வனின் கவித்துவம் எம்மீது எவ்வளவு ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை வெளிப்படுத்த, அவரை எமது தாயகத்தில் உருவான மிகச்சிறந்த ‘மனிதநேயக் கவிஞர்’ என்று அழைக்க நான் விரும்புகிறேன்.
“இரவின் மீது அமர்ந்திருக்கும் செங்குருவி” (பதுங்கு குழியில் பிறந்த குழந்தை) நூலின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பை வாசித்து முடித்ததும் நான் இட்ட குறிப்பு இதுதான்:
‘இத்தனை மரணங்களுக்கு மத்தியில் இவ்வளவு நேர்த்தியான கவித்துவம்…’
இதில் கவிதைக்குக் கவிதை மாத்திரமன்றி, ஒவ்வொரு வரியிலும் தீபச்செல்வன் செதுக்கியிருப்பது மனிதநேயத்தின் வலியைத்தான். அந்த வலியைச் சுமந்து மௌனமாக இருக்கும் சமூகத்தின் நிசப்தத்தை உடைக்க, நீதிக்காகவும் சமத்துவத்திற்காகவும் குரல் கொடுக்க தீபச்செல்வன் மிக உணர்வுப்பூர்வமான, மனிதாபிமான அரசியலை முன்னெடுக்கிறார். அந்த மனிதாபிமான அரசியலின் அதிர்வை சிங்கள மொழியில் மொழிபெயர்த்துத் தென்னிலங்கைச் சமூகத்திடம் கொண்டு சேர்த்த சகோதரி அனுஷா சிவலிங்கத்திற்கும் எனது அன்பான நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
சரியாக 35 வருடங்களுக்கு முன்னால், 1991 ஜனவரி மாதத்தில், யாழ்ப்பாணத்துத் தாய்களை விளித்து ‘யாழ்ப்பாணத்து அம்மாவிற்கு’ என்று சிங்களம் மற்றும் தமிழ் மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கடிதம் ஒன்றின் ஊடாக ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்திருந்தேன். வடக்கிலும் சரி, தெற்கிலும் சரி எமது ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் துன்பங்களிலிருந்து விடுபடவும், எமது உயிர்களைப் பாதுகாக்கவும் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுங்கள் அம்மா, அன்று அவரை நாம் எமது வீரராக ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பதே அந்த வேண்டுகோள். மரணத்திற்குப் பதிலாக வாழ்வதற்கான உரிமை, நீதி மற்றும் சுதந்திரத்தைக் கோரும் எனது சகோதரக் கவிஞரை, வடக்கின் தாய் ஈன்றெடுத்த ஒரு வீரன் என்றே நான் கருதுகிறேன். எனவே, நீதிக்காகவும் வாழ்வுக்காகவும் குரல் கொடுக்கும் தீபச்செல்வன், உங்களது கவித்துவம் உண்மையான வீரத்தின் பிம்பமாகும். நீங்கள் எதிர்த்தது வடக்கில் மாத்திரமல்ல, உலகில் எங்கேனும் இடம்பெறும் மனிதப் பேரழிவின் குற்றங்களைத்தான்.
எனவே உங்கள் கவித்துவத்தின் ஓசை உங்களது தாய்நாட்டைக் கடந்து பிரபஞ்சம் முழுவதும் எதிரொலிக்கும். நீங்கள் உருவாக்கும் அந்த வலியின் ‘செங்குருவி’யின் நாதம் உலகம் முழுவதும் உள்ள ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் பரவும். வன்முறையின் வலியால் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மனித இதயங்களை குணப்படுத்தும் ஒரு மனிதாபிமான இணைப்பை உங்கள் படைப்பு ஏற்படுத்தும்.
பேனாவோ அல்லது ஒரு முகவரியோ வைத்திருப்பதே மரணத்திற்கு ஏதுவான ஒரு தேசத்தில்… பதுங்கு குழியில் உயிர் பிழைத்திருந்து, கொடூர வன்முறைக்கு எதிராக உங்கள் மக்களின் வேதனையான எண்ணங்களையும் அவர்களின் வாழ்வாதார நம்பிக்கைகளையும் கவிதையாக்கியுள்ளீர்கள். பசியோடும், பெற்றோரை இழந்து, வாழ்வதற்கான ஒரே ஒரு நம்பிக்கையில் ஒளிந்து ஓடும் பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகளையும் அவர்களின் மனதில் எழும் விடையற்ற கேள்விகளையும், நீங்களும் ஒரு பதுங்கு குழிக் குழந்தையாக இருந்தபடி மிக உணர்வுப்பூர்வமாக உருவாக்கியுள்ளீர்கள்.
அன்பான சகோதரர் தீபச்செல்வன், அந்த உன்னதக் கவிஞர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் கருத்தாளர்களுக்கு மத்தியில் உங்களை இணைக்கிறேன். இனவாதம் மற்றும் சகல விதமான மனிதப் பாகுபாடுகளின் குறுகிய எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, மனிதநேயத்தை ஒரே சிந்தனைக் கோட்டில், ஒரே சகோதரத்துவத்தில் இணைக்கும் மனிதாபிமானத்தின் இனிய குரலாக நீங்கள் ஒலிக்க வேண்டும் எனச் சகோதரத்துவத்துடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். தீபச்செல்வன், ஒரு கவிஞன், எழுத்தாளன், கலைஞன் ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் சொந்தமானவன். எனவே நீங்கள் ஒரு உலகளாவிய சிந்தனையாளராகத் திகழுங்கள்.
சமீபத்தில் எனது ‘அன்பான கடவுளும் அந்தகார இரவும்’ புனைகதை குறித்த கலந்துரையாடலில், சகோதரி அனுஷா சிவலிங்கம் ஒரு கருத்தைக் கூறினார்: நான் உங்கள் பிரதிநிதி அல்ல, மாறாக அந்த ஒடுக்குமுறையின் ஒரு பங்குதாரர் என்று. அதை உங்களுக்கு உறுதிப்படுத்த தீபச்செல்வனுடையதும் எனதுமான வெளிப்பாடுகளில் இருக்கும் ஒற்றுமையை இறுதியில் முன்வைக்கிறேன். அதில் நானும் நீங்களே. உங்கள் துன்பம் என்னுடையதும் கூட. அந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுபட நாம் ஒன்றிணைய வேண்டும்.
தீபச்செல்வனின் கவிதை உலகத்திலுள்ள ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஒரு பிரகாசமான ஒளியைப் பரப்பும் என்ற இனிய கனவோடு, மானுடத்தின் சமத்துவத்தை வெளிப்படுத்தி இந்த உரையை முடிக்கிறேன்.
யாழ் நகரம்…
கொத்து ரொட்டி கடை அடையாளம் தெரியாத பிணம்… சூழ்ந்திருக்கும் ஒரு நகரம்; யாழ்ப்பாணம் ஒரு நிசப்தம்… நான் என்ன செய்தேன், எதை விரும்பினேன், யாரை நேசித்தேன், யாரை எதிர்த்தேன், எனது வீடு எந்தக் கிராமத்தில் உள்ளது, எனது பின்புலப் புகைப்படம் யாருடையது, எனது உடையில் படிந்திருப்பது எத்தகைய மணம்… எனது தலை எவ்வகையில் சீவப்பட்டுள்ளது… யார் என்னைப் பற்றித் துருவி ஆராய்ந்தார்கள்… முகாம் அமைந்திருக்கும் எந்த வீதிக்கு நான் போகவில்லை…
ஒரு வினாத்தாளாகிறது எனது பிணம் எப்போது அந்தச் சடலம் அடையாளம் காணப்படும்…
தீபச்செல்வன் 2008 இல் இவ்வாறு கேட்டபோது, 1996 இல் “அடையாளம் தெரியாத பெண்” ஊடாக நான் இவ்வாறு கேட்கிறேன்:
விசாரணை எவ்வகையிலும் அமையலாம். அங்கே அவளுக்கு எந்தப் பெயரும் எந்தக் கிராமத்தின் உரிமையும் கிடைக்கலாம். சிலவேளை லட்சுமி… தங்கம்மா… ராணி… சரஸ்வதி… என ஏதேனும் ஒரு பெயருக்கு அவள் உரிமையாளராக இருக்கலாம். அவள் யார் என்பதை அவள் மாத்திரமே அறிவாள். இல்லையேல் அவள் குறித்துத் தீர்மானிப்பதை கடவுளிடமோ அல்லது அவளது மரணத்தை இரவில் கண்ட அந்த அமைதியான நதியிடமோ ஒப்படைக்க வேண்டும்.
அவளுக்கு ஒருபோதும் இராணுவ முகாமிற்குச் செல்ல வேண்டிய தேவை இருந்திருக்காது. அவளது கிராமம் போரின் ஒரு பகுதியாக இருந்திருந்தால், கிராமத்திற்கு மிக அண்மையில் இருந்த முகாமிற்கு அவள் முன்னரே சென்றிருக்கலாம். அல்லது அவள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம்.
இது தனது காதலனைத் தேடிச் சென்ற பயணமாக இருக்கலாம்… அல்லது போருக்குப் பயந்து ஓட முயன்ற ஒரு முயற்சியாக இருக்கலாம்… எவருக்கும் இது தெரியாது. ஒவ்வொரு கிராமத்து மக்களும் பயத்துடனும் சந்தேகத்துடனும் மாத்திரமே வாழ்கிறார்கள். தங்களது சொந்த உயிருக்குக் கூட உத்தரவாதம் இல்லாத ஒரு கிராமத்து மக்களுக்கு, அதிகாலையில் ஒரு பெண்ணின் நிர்வாணச் சடலம் கிடைத்தது. அவளது மூக்கில் ஒரு சிறிய மூக்குத்தி எஞ்சியிருந்தது. அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் அவ்வளவுதான்.
“அவளா தானாக உயிரை மாய்த்துக் கொண்டாள்!”
அந்தச் சடலம் விரைவில்
