හිල් වූ පියස්සෙත්
එබිකම් පානවා හඳ
පුතේ අර බලාපන්
ගෙයි බිමේ මැවෙන
රටාවල අපූරුව…
ඉඩෝරෙක,
ඉරිතැලූ බිම සිපගන්න
කඩාවැටෙන වැහි බිඳිති
මුහුවෙලා
දූවිල්ලෙන් එන පුසුඹ..
දිගට හුස්මක් අරන්
වින්දෑකි නුඹටත්
පුතේ, ඒ තමයි
සොබාදහමට හුරුව…
සීත පිණි බිඳිති
තණ පළස මත එළා
පා පොඩි සිඹීවී
කිතිකවමින් හිතම
කම් නැතුවා, නැතුවාට
නුඹට මිරිවැඩිසඟළ…
මගෙ පුතු,
ඕනෙ නෑ
සුවිසල් මන්දිර, සඳලුතල…
ලෑලි දොර අස්සෙනුත්
දැකිය හැකි නොවෙද
ලස්සනට
හැඩ කරලා ලෝකය …
