මූලධාර්මික ආගමික අන්තවාදය විසින් ස්ත්රීත්වය මත පමුණුවන සැහැසි ලිංගික ප්රචණ්ඩත්වය පාදක කර ගනිමින් නිර්මාණය කරන ලද “සියාමා “නව කතාව කියවා අවසන් වූ සැණින් මට අසන්නට ලැබුණේ ඇෆ්ගනිස්තානයේ දැරියන්ට රහසිගතව ආත්මාරක්ෂක සටන් කලාව ඉගැන්වීම නිසා එරට මූලධාර්මික විනිසුරුවකුගේ තීන්දුවකට අනුව ප්රසිද්ධියේ ගල් ගසා මරා දැමීමට නියම වූ ඛලීජා නම් 22හැවිරිදි ලාබාල තරුණියගේ ශෝචනීය කතාවයි.
එම පුවත සමග ආසියාතික දැරියන් හා ස්ත්රීන් මුහුණ දී සිටින ලිංගික වධ හිංසනයන්ගේ දැරිය නොහැකි පීඩනය හා ඔවුන්ගේ මරණය තීන්දු කිරීමේ කෲර සංස්කෘතික ම්ලේච්ජත්වයෙ යථාවෙන් බිදක් නිර්මාණාත්මක සාකච්ජාවට ගැනීම පිළිබද “සියාමා” කතුවර අජිත් ධර්ම ට ස්තූති පූර්වක වෙමි.
විශේෂයෙන් ළමා වියෙහි පටන් සම්ප්රදායික පුරුෂ මූලධර්මවාදී ආකල්ප හා මතවාදයන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන සමාජ දේශපාලන සංස්කෘතියක ගැහැනිය යනු තමාට ඇවැසි ලෙස පාලනය කළ හැකි සහ මෙහය විය හැකි සහ ඇවසි ඕනෑම විටක ඝාතනයට ලක් කළ හැකි මනුෂ්යත්වයේ අයිතීන් අහිමි ජන කොටසක් බවට පත් කරනු ලැබ තිබීම 21වන සිය වසෙහි පළමු කාර්තුව අවසන පවා ලොව අත් විදිමින් සිටින බරපතල සාපරාධයකි.
මෙම මූලධාර්මික නීති රීති හා භාවිතාවන් ,සම්ප්රදායන් ප්රශ්න කිරීම හෝ එයට පටහැනි වීම සපුරා තහනම් වන අතර එවැනි විටක මරණය නියත වන අතර එය සාමූහිකව සාධාරණීකරණය කරන ම්ලේච්ජත්වයක් හමුවේ තමත් ලොවක් නිහඩව නිසලව සිටීම බරපතල දේශපාලන මානවීය ඛේදවාචකයකි.
පසු ගිය සියවස අග භාගයේ ස්ත්රීත්වයට එරෙහි මූලධාර්මික සම්ප්රදායික නීති මගින් ස්ත්රිය පීඩනයට පත් වන නිසා “ෂාරියා නීතිය” මානවීය ලෙස සංශෝධනය විය යුතුයි අදහස් ප්රකාශ කිරීම නිසා තස්ලිමා නස්රින් ලේඛිකාව මූලධාර්මවාදීන්ගේ උදහසට ලක්ව ඇයට මරණ දංඩනය නියම කළ අතර ඇයට සිය උපන් දේශය වන බංග්ලාදේශයෙන් පිටමන්ව රහසිගත ජීවිතයක් ගත කිරීමට මේ දක්වා සිදුව ඇත.
වර්තමාන ඇෆ්ගනිස්තායේ ශිෂ්යාවන්ට ද්විතීක හා උසස් අධ්යාපනය තහනම් වන අතර ක්රීඩා හා කළා කටයුතු අදහස් පළ කිරීම ලේඛනයේ නිරත වීම නිදහස් ලෙස ඇද පැළදීම පමණක් නොව නිදහසේ මහමග හුදකලාව ගමන් කිරීම පවා තහනම්ය.මෙවන් දේශපාලන සංස්කෘතික යථාර්ථයක් පවතින දකුණු ආසියාතික සංදර්භයක් තුළ සියාමා හරහා අජිත් මෙම ප්රචණ්ඩත්වයේ සංස්කෘතිය ගැඹුරු ලෙස ප්රශ්න කරමින් එයට එරෙහි සමාජ සංස්කෘතික දේශපාලන කතිකාවක් ගොඩ නංවන්න වෑයම් කිරීම බෙහෙවින් ඇගයිය යුතුය.මෙහිලා කිසියම් ආගමකට හෝ ජනවර්ගයකට එරෙහි දේශපාලන සංවාදයක් ගොඩ නැංවීමේ අපේක්ෂාවක් කතුවරයාට නැති අතර ඔහු මේ අනුභූතීන් විදහා දක්වමින් උත්සාහ කරනුයේ ගැහැනියට එරෙහි මේ ප්රචණ්ඩත්වය නිමා කිරීමේ මානුෂීය සිතා බැලීමක් කරා යොමු කිරීමේ විශ්වීය සංවාදයක් ගොඩ නැංවීමය.
මෙය එක් සංස්කෘතියකට එක් ජන වර්ගයකට ඌනනය නොකර ගැඹුරින් සිතා බලන්නේ නම් ඕනෑම ජන වර්ගයක් තුළ අන්තවාදී මූලධර්මීය මතවාදයන් හා සැහැසි පුරුෂ මූලික භාවිතාවන් අතර පිළිඹිඹු විය හැකි ප්රචණ්ඩත්වයකි.
2015 දී සිංහල බසින් සියාමා ලිවීම අරඹන අජිත් එය පළමුවෙන් සිංහල බසින් පළ කරයි.අනතුරුව ඔහු විසින්ම එය ඉංග්රීසි බසට පරිවර්තනය කර 2025 වසරේ අග ප්රකාශයට පත් කරයි. මා විසින් කියවූයේ අජිත් විසින් ඉංග්රීසියට පරිවර්තනය කරන ලද සියාමා නවකතාවයි. සියාමා ප්රවේශයයේදීම එය රචනා කිරීමේ අරමුණ අජිත් සදහන් කරණුයේ පිරිමින්,ගැහැනුන් හෝ ළමුන් කිසිදු වර්ගීකරණයකින් සීමා කිරීමකින් තොරව නිදහසේ හා රිසි ලෙස ජීවත් වීමට වන අයිතිය තහවුරු කිරීමේ හා එකිනෙකාගේ නිදහස් ලෙස ජීවත් වීමේ අයිතියට කිසිවකු බාධා නොපැමිණ විය යුතුය යන දෘෂ්ටිය සමාජගත කිරීම මේ සදහා පදනම් වූ වගයි. අපගේ අත්දැකීම් ,පරිකල්පන මත පදනම්ව මානවීයත්වයෙන් අනූන නිදහස් ලොවක් ගොඩ නැංවීම සදහා යමකු දක්වන දායකත්වය අතරට අජිත් සියාමා සමග එක්ව ඇත.ඒ හරහා ලොව පුරුෂෝත්තමවාදය,ආගම් වාදය,වර්ගවාදය හෝ කවරාකාරයේ හෝ මනුෂ්ය ප්රජාවට පීඩාකාරී අන්තවාදයන් බැහැර කිරීම සදහා ඔහු මෙමගින් අපට ආරාධනා කරයි.
ලංඩනයේ විශ්වවිද්යාලයක ව්ද්යාපති උපාධිය හදාරමින් සිටියදී අහඹු ලෙස දැන හදුනා ගන්නා ප්රියාන් හා සියාමා අතර ගොඩ නැගෙන සමීප මිත්රත්වයේදී සියාමා තම ජීවිතයේ ළමාකළ සිට මුහුණ දුන් මනුෂ්යත්වයට දැරිය නොහැකි වුවද රහසිගතව බොහෝ කල් දරා සිටි වේදනාවක් මුදා හැරීම කේන්ද්ර කරගෙන සියාමාහි සංවාදය ගලා යයි.
සරල බස් වහරකින් සමාජ ප්රචණ්ඩත්වය සියුම්ව විදහා දක්වන මෙම කෘතියේ සාහිත්ය පාර්ශ්වය වෙනුවට එයට පාදකව ඇති දේශපාලන සංස්කෘතික දෘෂ්ටිවාදයෙහි තීව්රත්වය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරනු කැමැත්තෙමි.
සියාමා හා ප්රියාන් අතර ගොඩ නැංවෙනුයේ ඉතාම මෘදු මානවීය සබදතාවකි.එය සියාමා ළමා කළ සිට මුහුණ දුන් ප්රචණ්ඩ පුරුෂෝත්තමවාදී හිංසනයන්ගෙන් සපුරා වෙනස් වූ මිත්රශීලී ඇසුරකි.එවන් පුරුෂයකු හමුවේ සියාමා සිය සංස්කෘතිය තුළ විදි අනේක විදි සංස්කෘතික හා ලිංගිකමය සැහැසිකම් නිසා අභ්යන්තරිකව තෙරපා සිටි මහත් මානසික ආතතියක් මුදා හරිනුයේ ඇගේ අත්දැකීම් කතනය පුරා ඒ ආත්මීය වේදනාවෙන් ඇය මෙන්ම එවන් කුරිරු වේදනාවන්ගෙන් අපේ සෑම දැරියක්ම සෑම සහෝදරියක්ම නිදහස් විය යුතුය යන සිතුවිල්ල සංවේදී සහෘද මනස් තුළ ජනිත කරවමිනි.
මෙම නවකතාව තුළ විටෙක ඉතා සියුම් සංස්කෘතික භාවිතාවන් පවා අවධාරණය කෙරෙයි. සියාමා අයත් සංස්කෘතියේ දැරියක වැඩිවිය පැමිණීම ආශ්රිතව අනුගමනය කරන ඇතැම් චාරිත්ර වාරිත්ර තවමත් බොහෝ ජන සමාජවල විද්යාත්මක වශයෙන් මේ ජීව විද්යාත්මක ක්රියාවලිය පිළි නොගන්නා යථාර්තය පිළිඹිඹු කරයි.ඒ හරහා දැරියගේ නිදහස හා අයිතීන් සීමා කිරීම හෝ සපුරා උල්ලංඝණය වීම විවිධ සංස්කෘතීන්හි මේ දක්වා බල පැවැත් වෙන අයුරු නිරූපණය කෙරෙනුයේ දැරියකගේ උපතේ සිට ස්වභාවික ජීව විද්යාත්මක ක්රියා වලීන් පවා මිත්යාවේ අගතීන්ගෙන් වැසී ඇති අයුරු පාඨකයා හමුවේ ගෙන හැර පාමිනි.
සියාමා වැඩි වියට පත් වීම සමග දින ගණනාවක් අධ්යාපනයේ අයිතිය අහිමි කරනු ලැබ පාසැල් නොගොස් නිවසට යාබද කුටියක රදවා තබයි.මෙහිදී ඇගේ සොයුරිය ට හුදකලාව පාසැල් යාමට සිදුවේ.15 හැවිරිදි පාසැල් දැරියක වන ලමීසා, සියාමාගේ සොයුරිය ගමෙහි බලවත් හා ධනවත් තරුණයකු විසින් බලහත්කාරීව පැහැර ගෙන ගොස් රදවා තබා ගෙන ඇයව තිරස්තීන ලිංගික හිංසනයන්ට ලක් කර අවසානයේ ඇයව ඝාතනය කර ඇගේ සිරුරේ අවයව කපා කොටා උගුලුවා නිරුවත් සිරුර මහ මග ප්රදර්ශනය කරනු ලැබීමේ කෲරත්වය අත් විදීමට සියාමාට හා ඇගේ පවුලට සිදුවේ.එයට හේතු වනුයේ පූර්වයෙන් ඔහු මෙම බාල වයස්කාර පාසැල් දැරියට කරන විවාහ යෝජනාව ඇය හා ඇගේ මාපියන් ප්රතිකේෂ්ප කිරීමය. ප්රගතිශීලී චින්තනයකින් හා නිදහස් චර්යාවකට යොමු වූ සියාමාගේ පියා නවීන සිතුවිලි වලින් පෝෂිත බුද්ධිමතෙකි.ඒ අනුව ඔහු සිය දියණියන්ට සිය අයිතීන් භුක්ති විදීමට නිදහස දී තිබීමට එරෙහිව සාම්ප්රයික මූලධර්මවාදීහු ඔවුන් සමූල ඝාතනය කර විනාශ කිරීමට හේතු කර ගත්හ.
මේ ම්ලේච්ජ ඝාතනය කිසිවකු හෙළා නොදකින අතර මූලධාර්මික මතවාද දැරීම සහ ඔවුනගේ බලයට අභියෝග කිරීමට බියවීම් නිසා ගම්මුන් සියාමා පවුල කෲර ලෙස හුදකලා කරයි.අවසානයේ අන්තවාදය විසින් මානුෂීයත්වය යටපත් කර සියාමා හැර ඇගේ පවුලම ඝාතනය කරනු ලබයි.
මරණයෙන් ගැලවුනද 14 හැවිරිදි දැරියක වන ඇයට මුහුණ පෑමට සිදුවන්නේ ලිංගික හිංසක වධකාගාරයක සමූහ ලිංගික වධ හිංසනයන්ගේ අනවරත ගොදුරක් වීමටය.
ලොව බොහෝ රාජ්යයන්හි දැරියන් හා තරුණියන් මෙවැනි ලිංගික වධකාගාර තුළ අනේක විද ලිංගික හිංසනයන්ට ගොදුරු වීමේ ගෝලීය ලිංගික වධ හිංසනයක් වන බව යම් ආකාරයකින් දැන සිටියද එය මැඩ පැවැත් වීම සදහා ශක්තිමත් හා ප්රමාණාත්මක දේශපාලන නෛතික ක්රියාවලියක් හා සංවාදයක්මෙතෙක් ලොව ක්රියාත්මක නොවේ.ඒ නිසාම අපේ දියණියන් හා සොයුරියන් තව දුරටත් හුදු ලිංගික මෙවලම් වශයෙන් ලොව පුරා පීඩා විදිමින් පසුවේ.
එවැනි දේශපාලන පසුතලයකට සියාමා හරහා මේ ලිංගික ප්රචණ්ඩත්වයට එරෙහි කතිකාවට ලාංකිකයකු වශයෙන් අජිත් ධර්ම, ප්රවේශ වීම සැබවින්ම අගයමි.මෙහිදී කතුවරයා මෙය හුදු එක් රාජ්යයක සංස්කෘතියකට හෝ එක් සමාජ ස්තරයකට සීමා නොකර ලොව විවිධ රාජ්යයන්හි සිදුවන මෙවන් ප්රචණ්ඩත්වයන්ට නිදසුන් අනුභූතින් ගෙන හැර දක්වයි.ඒ තුළින් ඔහු මෙම ප්රචණ්ඩත්වය ලොව පුරා සාමාන්යකරණය වී ඇති අයුරු දක්වයි.
සියාමා 14 හැවිරිදි දැරියක ලෙස වැඩිහිටියන් අතින් සමූහ ලිංගික අපයෝජනයට හිංසනයට ලක් වීම නිරූපණය කිරීම මා වඩාත් සංවේදනාවට පත් කරලන සිදුවීමකි. මගේ ප්රබන්ධකරණයේදීද “සාක්කි නැති කන්යාපටලයක්” අනුභූතිය පාදක කරගෙන දැරියන්ට එරෙහි මෙම ලිංගික සාපරාධයට එරෙහි සමාජ නෛතික කතිකාවක් ගොඩ නංවන්න 2003 වසරේදී මදුසමය අහිමි මංගල්යය කෘතියේදී මමද වෑයම් කළ නිසා මට “සියාමා” වඩාත් සමීපව දැනේ.
මෙවන් දැරියන් ඉතා කලාතුරකින් මෙවන් වධකාගාරවලින් පලා යාම හෝ මුදා ගනු ලැබුවද ඔවුනගේ ජීවිතය පුරා ඒ වේදනාව අභ්යන්තරිකව කිදා බැස ඔවුන් නිරන්තරයෙන් මානසික පීඩනයෙන් පෙළන අයුරුද අජිත් ධර්ම මනාව නිරූපණය කරයි.කතාව අවසන් වනුයේ සියාමා ඉතා දැඩි මානසික ආතතිකයක් දරා සිට අවසානයේ පිළිකා රෝගයට ගොදුරුව මිය යාමෙනි.
බලහත්කාරී ලිංගික හිංසනයේ ම්ලේච්ජත්වය සේම මනුෂ්ය සබදතා අතර විවිධ ලිංගික දිශානතීන්හි වන නිදහස් සැහැල්ලු බැදීම් ද අජිත් සියාමා හරහා යම් ආකාරයකින් ස්පර්ශ කරයි.
පුරුෂ දෘෂ්ටිකෝණයකින් ස්ත්රීත්වයේ මානවියත්වය දෙස ඉතා සියුම් හා මෘදු නිදහස් බැල්මක් හෙලූ කතුවරයා අද ලොව අපේක්ෂා කරන සහෝදරත්වයේ නව කතිකාවක් ගොඩ නංවමින් පුරුෂ කේන්ද්රීය සමාජ දේශපාලන සංස්කෘතික ප්රචණ්ඩ ව්යුහාත්මක මතවාදී රාමුව අභියෝගයට ලක් කරනු ලබයි.
සියාමා කියවා අවසන මම දුරකතනයෙන් අජිත් අමතා ඔහුගේ සහෝදරාත්මක මානවීය දෘෂ්ටිය අගයද්දී ඔහු මට ප්රතිචාර දැක්වූවේ
“තිලිනා මට දියණියන් දෙදෙනෙකු සිටිනවා” යනුවෙනි.ලොව සෑම පියකුටම,සොහොයුරෙකුටම එසේ සිතීමේ සවිඥානික භාවයක් වේ නම් මේ ලොව ස්ත්රියට එරෙහි ප්රචණ්ඩත්වය නිමා කරලීමට එම සිතීමම ප්රවේශයක් වනු ඇත.
අජිත්ගේ එකී කියමන මට ෂෝන් පෝල් සාස්ත්රේ ගේ කියමනක් සිහි ගන්වයි.”ඔබේ ක්රියාව ඔබ කවුරු දැයි පිළිඹිඹු කරයි.”එනම් ඔබේ ක්රියාව ඔබේ දේශපාලන දෘෂ්ටිය හා මානවීයත්වය විදහා දක්වයි.
“සියාමා “තුළින් ඉස්මතු කරන සංවාදය නොතකා හැරීම හෝ යටපත් කිරීම නොව එය වඩාත් ඉස්මතු කිරීම අපගේ ස්ත්රීන්ට එරෙහි ලිංගික ප්රචණ්ඩත්වය හා සංස්කෘතික ප්රචණ්ඩත්වය නිම කිරීමට අප දක්වන දායකත්වයක් වනු ඇත.
තිලිනා වීරසිංහ
2026 ජනවාරි 31
A literary discourse on combating sexual violence: ‘Siyama’
Immediately after finishing the novel ‘Siyama’—which is based on the brutal sexual violence inflicted upon womanhood by fundamentalist religious extremism—I heard the tragic story of Khalija. She was a 22-year-old woman in Afghanistan who, according to the verdict of a fundamentalist judge, was sentenced to be stoned to death in public for secretly teaching martial arts to young girls.
Along with that news, I am deeply grateful to Ajith Dharma, the author of ‘Siyama,’ for bringing into creative discussion a fragment of the reality regarding the unbearable pressure of sexual harassment faced by Asian girls and women, and the cruel cultural savagery that decides their death.
It is a grave crime still experienced by the world even at the end of the first quarter of the 21st century: that within a socio-political culture driven by traditional patriarchal fundamentalist attitudes and ideologies from childhood, women have been reduced to a group deprived of human rights—controlled, manipulated, and even killed at will.
Questioning or defying these fundamentalist rules, practices, and traditions is strictly forbidden; in such instances, death is certain. Facing a savagery that collectively justifies such actions, the silence and stillness of the rest of the world remains a profound political and humanitarian tragedy.
In the latter part of the last century, author Taslima Nasrin incurred the wrath of fundamentalists for expressing the view that ‘Sharia Law’ should be humanely reformed because women are oppressed by fundamentalist traditional laws. Consequently, she was sentenced to death and has been forced to live in exile from her birthplace, Bangladesh, to this day.
In present-day Afghanistan, female students are banned from secondary and higher education; they are also prohibited from participating in sports and the arts, expressing their opinions, engaging in writing, dressing freely, and even walking on the streets alone. In a South Asian context where such a socio-political reality exists, Ajith’s attempt to deeply question this culture of violence through ‘Siyama’ and to build a socio-cultural and political discourse against it is highly commendable. The author does not intend to create a political dialogue against any specific religion or ethnicity; rather, by illustrating these experiences, he seeks to foster a universal conversation aimed at a humanitarian reflection toward ending this violence against women.
If we reflect deeply without reducing this to a single culture or ethnicity, we can see that this is a form of violence that can be reflected within any group through extremist fundamentalist ideologies and brutal patriarchal practices.
Ajith, who began writing ‘Siyama’ in Sinhala in 2015, first published it in that language. Subsequently, he translated it into English himself and published it in late 2025. I read the version of the novel ‘Siyama’ translated into English by Ajith. In the introduction to ‘Siyama,’ Ajith states that his purpose in writing it was to establish the vision that men, women, and children should have the right to live freely and as they choose—without any classification or restriction—and that no one should obstruct another’s right to live freely. Along with ‘Siyama,’ Ajith has joined those contributing to the building of a free world rich in humanity, based on our experiences and imaginations. Through this, he invites us to reject male chauvinism, religious communalism, racism, or any form of extremism that oppresses the human community.
The dialogue in ‘Siyama’ flows around the close friendship that develops between Priyan and Siyama, who meet by chance while pursuing their Master’s degrees at a university in London. Through this bond, Siama releases a pain she had harbored in secret for a long time—a pain she had endured since childhood that was almost unbearable for a human being.
While this work portrays social violence subtly through a simple linguistic style, I prefer to focus on the intensity of the socio-political and cultural ideology underlying the story, rather than its purely literary aspects.
The relationship that develops between Siyama and Priyan is a very gentle, humane connection. It is a friendly companionship that stands in complete contrast to the violent, patriarchal abuse Siyama had faced since childhood. In the presence of such a man, Siyama releases the immense internal psychological stress she had suppressed due to the various cultural and sexual atrocities she endured within her culture. Throughout the narration of her experiences, her subjective pain ignites a profound thought in the minds of sensitive, empathetic readers: that just like her, every one of our daughters and every one of our sisters must be liberated from such cruel suffering.
In this novel, even the subtlest cultural practices are occasionally highlighted. Certain rituals surrounding a girl’s reaching of puberty in Siama’s culture reflect a reality where many societies still fail to scientifically acknowledge this biological process. Through this, the book depicts how a girl’s freedom and rights are restricted or completely violated across various cultures to this day, bringing to the reader’s attention how even natural biological processes from birth are shrouded in the prejudices of myth.
When Siyama reaches puberty, she is deprived of her right to education for several days and confined to a room adjacent to her house, forbidden from attending school. During this time, her sister is forced to walk to school alone. Lamisa, Siyama’s fifteen-year-old sister, is subsequently abducted by a powerful and wealthy youth from the village. He imprisons her, subjects her to barbaric sexual violence, and ultimately murders her—mutilating her body and displaying her naked remains on the street.
The ‘justification’ for this cruelty was that Lamisa and her parents had previously rejected his marriage proposal to the underage schoolgirl. Siama’s father, an intellectual with progressive thoughts and a free spirit, had granted his daughters the freedom to exercise their rights. It was this very defiance of traditional fundamentalism that the extremists used as a reason to systematically destroy and massacre the family.
No one condemned this savage murder. Out of fear of challenging fundamentalist ideologies and the power of the perpetrators, the villagers cruelly isolated Siama’s family. Ultimately, extremism suppressed all humanity, and Siama’s entire family was slaughtered, leaving her as the sole survivor.”
Though she escaped death, the fourteen-year-old girl was forced into a ‘sex torture chamber,’ becoming a constant victim of gang sexual violence. While the world is somewhat aware that girls and young women in many nations fall prey to such global sexual victimization, there is still no robust political or legal framework—nor even a sufficient global dialogue—to suppress it. Consequently, our daughters and sisters continue to suffer across the world as mere sexual tools.
In such a political landscape, I truly appreciate Ajith Dharmakeerthi’s approach as a Sri Lankan to building a discourse against this sexual violence through Siyama. The author does not limit this to a single culture or social stratum; he brings forth examples of such violence occurring in various states, showing how this brutality has become normalized globally.”
The depiction of Siyama, as a fourteen-year-old child, being subjected to gang sexual abuse by adults is a scene that moved me profoundly. Siyama feels personally close to me because, in my own creative work in 2003—the book Madusamaya Ahimi Mangalyaya (The Honeymoon-less Wedding)—I too attempted to build a socio-legal discourse against sexual crimes through the experience of ‘a hymen without evidence.’
Ajith Dharma masterfully portrays how, even on the rare occasions these girls escape or are rescued, the pain remains deeply embedded within them, causing lifelong psychological trauma. The story ends with Siyama succumbing to cancer, brought on by the immense psychological stress she carried. Beyond the brutality of forced violence, Ajith also touches upon the light, free connections found in various human sexual orientations.
By casting a subtle, gentle, and liberating gaze on womanhood from a male perspective, the author challenges the violent, structural frameworks of patriarchal socio-political culture. After reading Siyama, I called Ajith to appreciate his fraternal, humane vision. He responded to me by saying:
‘Thilina, I have two daughters.’
If every father and brother in the world possessed such a consciousness, that thought alone would be the beginning of the end for violence against women.
Ajith’s statement reminds me of Jean-Paul Sartre’s famous sentiment: ‘Your actions reflect who you are.’ That is to say, your actions demonstrate your political vision and your humanity. To not ignore or suppress the dialogue raised in Siyama, but to highlight it further, is the contribution we can all make toward ending sexual and cultural violence against our women.
