சிறைப்பட்டத் தலைவர்……… தமிழ் கவிஞர்களைப் போற்றும் மகா கவி”கம்பன்” கலை இலக்கிய விழாவில் அரச உணர்ச்சிமிக்க வார்த்தைகளால் கவிஞர்களைத் தழுவுகிறார்… “இன்னும் இன்னும் எழுதுங்கள்.. உங்கள் அனுபவங்களைத் திரட்டி ஆழமான கனதியான கவிதைகளை..” தமிழ் கவிஞர்கள் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.. தனது கவிதைகளையே சிறைப்படுத்திய ஒரு நாட்டில் தலைவர் உதிர்க்கும் அந்த வார்த்தைகளை. தனது நாட்டின் தனது சொந்த அதிகாரத்தின் கலாசாரச் சுவர்களுக்குள் சிறைப்பட்டுத் துயருறும் கவிஞர்களின் அனுபவங்கள் சுதந்திரமாக வழிந்தோட இடம் அமைக்க முடியாமல் போன தலைவர்.. அறியாமையின் அல்லது இயலாமையின் ஆழத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும்… அந்தோ! பரிதாபத்திற்குரிய அரசத் தலைவர்.. தலைவரின் மனதைக் கவரும் அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளுக்கு முன்னால் தமிழ் கவிஞர்கள்.. வேதனையுடன்.. திகைப்புடன்.. சிரிப்பதா.. விம்மி அழுவதா.. என்று தெரியாமல்.. நிசப்தமாக… பின்னணி:
12 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த, சமூக சுதந்திரம் குறித்துக் கவி பாடிய, அரசர்களைப் புகழ்ந்து பாட மறுத்த கண்ணியமிக்க கவிஞரான, தமிழ் “மகாகவி” என்று போற்றப்படும் நாகப்பட்டினத்தைச் சேர்ந்த “கம்பன்” நினைவாக நடத்தப்படும் இலக்கிய விழாவில் கலந்துகொண்டு, இன்னும் வீரியமிக்க கவிதைகளை உருவாக்குமாறு ஜனாதிபதி அநுர குமார திஸாநாயக்க கவிஞர்களிடம் கோரிக்கை விடுத்தார். நீண்ட காலமாக தீபச்செல்வன் உள்ளிட்ட கவிஞர்களின் படைப்புகள் இன நல்லிணக்கத்திற்கும் தேசிய பாதுகாப்பிற்கும் அச்சுறுத்தல் எனப் பொருள் கொள்ளப்பட்டு, இலங்கைச் சுங்கத் திணைக்களத்தால் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு அரசியல் காலப்பகுதியிலேயே இது நிகழ்ந்துள்ளது. கவிஞர்கள் தமது அனுபவங்களைச் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்த முடியாத ஓர் அரசியல் கலாசாரத்தில், அதிகாரத்திலிருக்கும் தலைமையின் உணர்வற்ற தன்மை அல்லது அதிகாரத்தை முறையாகப் பயன்படுத்த முடியாத இயலாமையின் அவலம் குறித்து இந்த உணர்வுள்ள கவிஞர்கள் நிச்சயமாக வேதனை அடைவார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.
A literary discourse on combating sexual violence: ‘Siyama’
Immediately after finishing the novel ‘Siyama’—which is based on the brutal sexual violence inflicted upon womanhood by fundamentalist religious extremism—I heard the tragic story of Khalija. She was a 22-year-old woman in Afghanistan who, according to the verdict of a fundamentalist judge, was sentenced to be stoned to death in public for secretly teaching martial arts to young girls. Along with that news, I am deeply grateful to Ajith Dharma, the author of ‘Siyama,’ for bringing into creative discussion a fragment of the reality regarding the unbearable pressure of sexual harassment faced by Asian girls and women, and the cruel cultural savagery that decides their death.
It is a grave crime still experienced by the world even at the end of the first quarter of the 21st century: that within a socio-political culture driven by traditional patriarchal fundamentalist attitudes and ideologies from childhood, women have been reduced to a group deprived of human rights—controlled, manipulated, and even killed at will.
Questioning or defying these fundamentalist rules, practices, and traditions is strictly forbidden; in such instances, death is certain. Facing a savagery that collectively justifies such actions, the silence and stillness of the rest of the world remains a profound political and humanitarian tragedy.
In the latter part of the last century, author Taslima Nasrin incurred the wrath of fundamentalists for expressing the view that ‘Sharia Law’ should be humanely reformed because women are oppressed by fundamentalist traditional laws. Consequently, she was sentenced to death and has been forced to live in exile from her birthplace, Bangladesh, to this day.
In present-day Afghanistan, female students are banned from secondary and higher education; they are also prohibited from participating in sports and the arts, expressing their opinions, engaging in writing, dressing freely, and even walking on the streets alone. In a South Asian context where such a socio-political reality exists, Ajith’s attempt to deeply question this culture of violence through ‘Siyama’ and to build a socio-cultural and political discourse against it is highly commendable. The author does not intend to create a political dialogue against any specific religion or ethnicity; rather, by illustrating these experiences, he seeks to foster a universal conversation aimed at a humanitarian reflection toward ending this violence against women.
If we reflect deeply without reducing this to a single culture or ethnicity, we can see that this is a form of violence that can be reflected within any group through extremist fundamentalist ideologies and brutal patriarchal practices.
Ajith, who began writing ‘Siyama’ in Sinhala in 2015, first published it in that language. Subsequently, he translated it into English himself and published it in late 2025. I read the version of the novel ‘Siyama’ translated into English by Ajith. In the introduction to ‘Siyama,’ Ajith states that his purpose in writing it was to establish the vision that men, women, and children should have the right to live freely and as they choose—without any classification or restriction—and that no one should obstruct another’s right to live freely. Along with ‘Siyama,’ Ajith has joined those contributing to the building of a free world rich in humanity, based on our experiences and imaginations. Through this, he invites us to reject male chauvinism, religious communalism, racism, or any form of extremism that oppresses the human community.
The dialogue in ‘Siyama’ flows around the close friendship that develops between Priyan and Siyama, who meet by chance while pursuing their Master’s degrees at a university in London. Through this bond, Siama releases a pain she had harbored in secret for a long time—a pain she had endured since childhood that was almost unbearable for a human being.
While this work portrays social violence subtly through a simple linguistic style, I prefer to focus on the intensity of the socio-political and cultural ideology underlying the story, rather than its purely literary aspects.
The relationship that develops between Siyama and Priyan is a very gentle, humane connection. It is a friendly companionship that stands in complete contrast to the violent, patriarchal abuse Siyama had faced since childhood. In the presence of such a man, Siyama releases the immense internal psychological stress she had suppressed due to the various cultural and sexual atrocities she endured within her culture. Throughout the narration of her experiences, her subjective pain ignites a profound thought in the minds of sensitive, empathetic readers: that just like her, every one of our daughters and every one of our sisters must be liberated from such cruel suffering.
In this novel, even the subtlest cultural practices are occasionally highlighted. Certain rituals surrounding a girl’s reaching of puberty in Siama’s culture reflect a reality where many societies still fail to scientifically acknowledge this biological process. Through this, the book depicts how a girl’s freedom and rights are restricted or completely violated across various cultures to this day, bringing to the reader’s attention how even natural biological processes from birth are shrouded in the prejudices of myth.
When Siyama reaches puberty, she is deprived of her right to education for several days and confined to a room adjacent to her house, forbidden from attending school. During this time, her sister is forced to walk to school alone. Lamisa, Siyama’s fifteen-year-old sister, is subsequently abducted by a powerful and wealthy youth from the village. He imprisons her, subjects her to barbaric sexual violence, and ultimately murders her—mutilating her body and displaying her naked remains on the street.
The ‘justification’ for this cruelty was that Lamisa and her parents had previously rejected his marriage proposal to the underage schoolgirl. Siama’s father, an intellectual with progressive thoughts and a free spirit, had granted his daughters the freedom to exercise their rights. It was this very defiance of traditional fundamentalism that the extremists used as a reason to systematically destroy and massacre the family.
No one condemned this savage murder. Out of fear of challenging fundamentalist ideologies and the power of the perpetrators, the villagers cruelly isolated Siama’s family. Ultimately, extremism suppressed all humanity, and Siama’s entire family was slaughtered, leaving her as the sole survivor.”
Though she escaped death, the fourteen-year-old girl was forced into a ‘sex torture chamber,’ becoming a constant victim of gang sexual violence. While the world is somewhat aware that girls and young women in many nations fall prey to such global sexual victimization, there is still no robust political or legal framework—nor even a sufficient global dialogue—to suppress it. Consequently, our daughters and sisters continue to suffer across the world as mere sexual tools.
In such a political landscape, I truly appreciate Ajith Dharmakeerthi’s approach as a Sri Lankan to building a discourse against this sexual violence through Siyama. The author does not limit this to a single culture or social stratum; he brings forth examples of such violence occurring in various states, showing how this brutality has become normalized globally.”
The depiction of Siyama, as a fourteen-year-old child, being subjected to gang sexual abuse by adults is a scene that moved me profoundly. Siyama feels personally close to me because, in my own creative work in 2003—the book Madusamaya Ahimi Mangalyaya (The Honeymoon-less Wedding)—I too attempted to build a socio-legal discourse against sexual crimes through the experience of ‘a hymen without evidence.’
Ajith Dharma masterfully portrays how, even on the rare occasions these girls escape or are rescued, the pain remains deeply embedded within them, causing lifelong psychological trauma. The story ends with Siyama succumbing to cancer, brought on by the immense psychological stress she carried. Beyond the brutality of forced violence, Ajith also touches upon the light, free connections found in various human sexual orientations.
By casting a subtle, gentle, and liberating gaze on womanhood from a male perspective, the author challenges the violent, structural frameworks of patriarchal socio-political culture. After reading Siyama, I called Ajith to appreciate his fraternal, humane vision. He responded to me by saying:
‘Thilina, I have two daughters.’
If every father and brother in the world possessed such a consciousness, that thought alone would be the beginning of the end for violence against women.
Ajith’s statement reminds me of Jean-Paul Sartre’s famous sentiment: ‘Your actions reflect who you are.’ That is to say, your actions demonstrate your political vision and your humanity. To not ignore or suppress the dialogue raised in Siyama, but to highlight it further, is the contribution we can all make toward ending sexual and cultural violence against our women.
நிச்சயமாக, 2026 ஜனவரி 17 அன்று கிளிநொச்சியில் நடைபெற்ற தீபச்செல்வனின் நூல் வெளியீட்டு விழாவில் நீங்கள் நிகழ்த்திய உரையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இதோ:
தீபச்செல்வனின் “நினைவில் நாடற்றவன்” (நினைவுகளின் நிலத்தை கொண்டிருப்பவன்) என்ற அர்த்தம் பொதிந்த கவிதைப் படைப்பின் (சிங்களத்தில் ‘இரவின் மீது அமர்ந்திருக்கும் செங்குருவி’ என மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ‘பதுங்கு குழியில் பிறந்த குழந்தை’ எனும் நூல்) இரண்டாம் பதிப்பு வெளியீட்டு விழா 2026 ஜனவரி 17 அன்று கிளிநொச்சியில் நடைபெற்றது.
அதற்காக எனக்கும் ஒரு விசேட சகோதரத்துவ அழைப்பு கிடைத்தது மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. அங்கு தீபச்செல்வன் மற்றும் எனது சகோதரத்துவ சமூகத்தினரை விளித்து உரையாற்றுவதற்கு கிடைத்த சந்தர்ப்பம் ஒரு வரலாற்று அனுபவமாகும். ஏனெனில் அவர்கள் கூறுவதற்கிணங்க, சிங்கள மொழியில் எழுதும் ஒருவர் வடக்கின் கவிஞரின் படைப்பை மதிப்பீடு செய்து வடக்கிலேயே உரை நிகழ்த்திய முதல் அனுபவம் இதுவாகும். அங்கு என்னால் நிகழ்த்தப்பட்ட உரையின் திருத்தப்பட்ட சுருக்கம் இங்கே பகிரப்படுகிறது.
மானுடத்தை இணைத்த செங்குருவி… தீபச்செல்வனின் கவித்துவத்துடனான எமது இந்தச் சந்திப்பு, எமது தாய்நாட்டின் எதிர்காலம் குறித்த புதியதொரு வரலாற்று அரசியல் பதிவை ஏற்படுத்தும் சந்தர்ப்பமாக அமையட்டும் என்ற மானுட மற்றும் சகோதரத்துவ எதிர்பார்ப்புடன் எனது உரையை ஆரம்பிக்க விரும்புகிறேன்.
உடலால் இன்று நான் உங்களுடன் இணைந்திருந்தாலும், நீண்டகாலமாகவே நான் உங்களுடனும், சித்திரவதைகளின் அழுத்தத்திலிருந்து விடுபடும் கனவுடனும் வாழ்ந்து வருகிறேன் என்பதைச் சொல்ல வேண்டும்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் சித்திரவதையின்றி, சுதந்திரமாகத் தனது மனிதத்தன்மையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற அதே கனவைத் தாங்கியிருக்கும் தீபச்செல்வனின் மனிதாபிமான வெளிப்பாடே இன்று என்னை இங்கு அழைத்து வந்திருக்கிறது. அந்தக் கனவின் வெளிப்பாடு, என்னுள் இருக்கும் தென்னிலங்கை சகோதரத்துவத்தை மாத்திரமன்றி உலகையே விழிப்படையச் செய்து, மனிதநேயத்தின் பொருள், சுதந்திரம், நீதி மற்றும் சமத்துவம் குறித்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்க நமக்கு ஒரு ஆழமான வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளது. அதன் மூலம் தீபச்செல்வன், எமது தாயகத்தின் வடபுலத்துச் சகோதரத்துவத்தினால் தசாப்தங்களாக ஆயுதம் ஏந்தித் தங்களின் ஒடுக்குமுறை பற்றிய உரையாடலையும் சுதந்திரம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பையும் கட்டியெழுப்பிய போராட்டத்தை விடவும் மிகத் தத்ரூபமாக, எமது அரசியல் கலாசாரத்தின் மனச்சாட்சியை கேள்விக்குட்படுத்துவதில் வெற்றியடைந்துள்ளார்.
மானுடம்.. சுதந்திரம்.. வன்முறை ஆதிக்கத்தின் அழுத்தத்திலிருந்து விடுபட்டு வாழ்வதற்கான உரிமைக்காகத் தனது உயிரைப் பணயம் வைத்து கருத்துக்களை வெளிப்படுத்திய தீபச்செல்வனின் கவித்துவம் எம்மீது எவ்வளவு ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை வெளிப்படுத்த, அவரை எமது தாயகத்தில் உருவான மிகச்சிறந்த ‘மனிதநேயக் கவிஞர்’ என்று அழைக்க நான் விரும்புகிறேன்.
“இரவின் மீது அமர்ந்திருக்கும் செங்குருவி” (பதுங்கு குழியில் பிறந்த குழந்தை) நூலின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பை வாசித்து முடித்ததும் நான் இட்ட குறிப்பு இதுதான்:
‘இத்தனை மரணங்களுக்கு மத்தியில் இவ்வளவு நேர்த்தியான கவித்துவம்…’
இதில் கவிதைக்குக் கவிதை மாத்திரமன்றி, ஒவ்வொரு வரியிலும் தீபச்செல்வன் செதுக்கியிருப்பது மனிதநேயத்தின் வலியைத்தான். அந்த வலியைச் சுமந்து மௌனமாக இருக்கும் சமூகத்தின் நிசப்தத்தை உடைக்க, நீதிக்காகவும் சமத்துவத்திற்காகவும் குரல் கொடுக்க தீபச்செல்வன் மிக உணர்வுப்பூர்வமான, மனிதாபிமான அரசியலை முன்னெடுக்கிறார். அந்த மனிதாபிமான அரசியலின் அதிர்வை சிங்கள மொழியில் மொழிபெயர்த்துத் தென்னிலங்கைச் சமூகத்திடம் கொண்டு சேர்த்த சகோதரி அனுஷா சிவலிங்கத்திற்கும் எனது அன்பான நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
சரியாக 35 வருடங்களுக்கு முன்னால், 1991 ஜனவரி மாதத்தில், யாழ்ப்பாணத்துத் தாய்களை விளித்து ‘யாழ்ப்பாணத்து அம்மாவிற்கு’ என்று சிங்களம் மற்றும் தமிழ் மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கடிதம் ஒன்றின் ஊடாக ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்திருந்தேன். வடக்கிலும் சரி, தெற்கிலும் சரி எமது ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் துன்பங்களிலிருந்து விடுபடவும், எமது உயிர்களைப் பாதுகாக்கவும் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுங்கள் அம்மா, அன்று அவரை நாம் எமது வீரராக ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பதே அந்த வேண்டுகோள். மரணத்திற்குப் பதிலாக வாழ்வதற்கான உரிமை, நீதி மற்றும் சுதந்திரத்தைக் கோரும் எனது சகோதரக் கவிஞரை, வடக்கின் தாய் ஈன்றெடுத்த ஒரு வீரன் என்றே நான் கருதுகிறேன். எனவே, நீதிக்காகவும் வாழ்வுக்காகவும் குரல் கொடுக்கும் தீபச்செல்வன், உங்களது கவித்துவம் உண்மையான வீரத்தின் பிம்பமாகும். நீங்கள் எதிர்த்தது வடக்கில் மாத்திரமல்ல, உலகில் எங்கேனும் இடம்பெறும் மனிதப் பேரழிவின் குற்றங்களைத்தான்.
எனவே உங்கள் கவித்துவத்தின் ஓசை உங்களது தாய்நாட்டைக் கடந்து பிரபஞ்சம் முழுவதும் எதிரொலிக்கும். நீங்கள் உருவாக்கும் அந்த வலியின் ‘செங்குருவி’யின் நாதம் உலகம் முழுவதும் உள்ள ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் பரவும். வன்முறையின் வலியால் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மனித இதயங்களை குணப்படுத்தும் ஒரு மனிதாபிமான இணைப்பை உங்கள் படைப்பு ஏற்படுத்தும்.
பேனாவோ அல்லது ஒரு முகவரியோ வைத்திருப்பதே மரணத்திற்கு ஏதுவான ஒரு தேசத்தில்… பதுங்கு குழியில் உயிர் பிழைத்திருந்து, கொடூர வன்முறைக்கு எதிராக உங்கள் மக்களின் வேதனையான எண்ணங்களையும் அவர்களின் வாழ்வாதார நம்பிக்கைகளையும் கவிதையாக்கியுள்ளீர்கள். பசியோடும், பெற்றோரை இழந்து, வாழ்வதற்கான ஒரே ஒரு நம்பிக்கையில் ஒளிந்து ஓடும் பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகளையும் அவர்களின் மனதில் எழும் விடையற்ற கேள்விகளையும், நீங்களும் ஒரு பதுங்கு குழிக் குழந்தையாக இருந்தபடி மிக உணர்வுப்பூர்வமாக உருவாக்கியுள்ளீர்கள்.
அன்பான சகோதரர் தீபச்செல்வன், அந்த உன்னதக் கவிஞர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் கருத்தாளர்களுக்கு மத்தியில் உங்களை இணைக்கிறேன். இனவாதம் மற்றும் சகல விதமான மனிதப் பாகுபாடுகளின் குறுகிய எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, மனிதநேயத்தை ஒரே சிந்தனைக் கோட்டில், ஒரே சகோதரத்துவத்தில் இணைக்கும் மனிதாபிமானத்தின் இனிய குரலாக நீங்கள் ஒலிக்க வேண்டும் எனச் சகோதரத்துவத்துடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். தீபச்செல்வன், ஒரு கவிஞன், எழுத்தாளன், கலைஞன் ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் சொந்தமானவன். எனவே நீங்கள் ஒரு உலகளாவிய சிந்தனையாளராகத் திகழுங்கள்.
சமீபத்தில் எனது ‘அன்பான கடவுளும் அந்தகார இரவும்’ புனைகதை குறித்த கலந்துரையாடலில், சகோதரி அனுஷா சிவலிங்கம் ஒரு கருத்தைக் கூறினார்: நான் உங்கள் பிரதிநிதி அல்ல, மாறாக அந்த ஒடுக்குமுறையின் ஒரு பங்குதாரர் என்று. அதை உங்களுக்கு உறுதிப்படுத்த தீபச்செல்வனுடையதும் எனதுமான வெளிப்பாடுகளில் இருக்கும் ஒற்றுமையை இறுதியில் முன்வைக்கிறேன். அதில் நானும் நீங்களே. உங்கள் துன்பம் என்னுடையதும் கூட. அந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுபட நாம் ஒன்றிணைய வேண்டும்.
தீபச்செல்வனின் கவிதை உலகத்திலுள்ள ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஒரு பிரகாசமான ஒளியைப் பரப்பும் என்ற இனிய கனவோடு, மானுடத்தின் சமத்துவத்தை வெளிப்படுத்தி இந்த உரையை முடிக்கிறேன்.
யாழ் நகரம்…
கொத்து ரொட்டி கடை அடையாளம் தெரியாத பிணம்… சூழ்ந்திருக்கும் ஒரு நகரம்; யாழ்ப்பாணம் ஒரு நிசப்தம்… நான் என்ன செய்தேன், எதை விரும்பினேன், யாரை நேசித்தேன், யாரை எதிர்த்தேன், எனது வீடு எந்தக் கிராமத்தில் உள்ளது, எனது பின்புலப் புகைப்படம் யாருடையது, எனது உடையில் படிந்திருப்பது எத்தகைய மணம்… எனது தலை எவ்வகையில் சீவப்பட்டுள்ளது… யார் என்னைப் பற்றித் துருவி ஆராய்ந்தார்கள்… முகாம் அமைந்திருக்கும் எந்த வீதிக்கு நான் போகவில்லை…
ஒரு வினாத்தாளாகிறது எனது பிணம் எப்போது அந்தச் சடலம் அடையாளம் காணப்படும்…
தீபச்செல்வன் 2008 இல் இவ்வாறு கேட்டபோது, 1996 இல் “அடையாளம் தெரியாத பெண்” ஊடாக நான் இவ்வாறு கேட்கிறேன்:
விசாரணை எவ்வகையிலும் அமையலாம். அங்கே அவளுக்கு எந்தப் பெயரும் எந்தக் கிராமத்தின் உரிமையும் கிடைக்கலாம். சிலவேளை லட்சுமி… தங்கம்மா… ராணி… சரஸ்வதி… என ஏதேனும் ஒரு பெயருக்கு அவள் உரிமையாளராக இருக்கலாம். அவள் யார் என்பதை அவள் மாத்திரமே அறிவாள். இல்லையேல் அவள் குறித்துத் தீர்மானிப்பதை கடவுளிடமோ அல்லது அவளது மரணத்தை இரவில் கண்ட அந்த அமைதியான நதியிடமோ ஒப்படைக்க வேண்டும்.
அவளுக்கு ஒருபோதும் இராணுவ முகாமிற்குச் செல்ல வேண்டிய தேவை இருந்திருக்காது. அவளது கிராமம் போரின் ஒரு பகுதியாக இருந்திருந்தால், கிராமத்திற்கு மிக அண்மையில் இருந்த முகாமிற்கு அவள் முன்னரே சென்றிருக்கலாம். அல்லது அவள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம்.
இது தனது காதலனைத் தேடிச் சென்ற பயணமாக இருக்கலாம்… அல்லது போருக்குப் பயந்து ஓட முயன்ற ஒரு முயற்சியாக இருக்கலாம்… எவருக்கும் இது தெரியாது. ஒவ்வொரு கிராமத்து மக்களும் பயத்துடனும் சந்தேகத்துடனும் மாத்திரமே வாழ்கிறார்கள். தங்களது சொந்த உயிருக்குக் கூட உத்தரவாதம் இல்லாத ஒரு கிராமத்து மக்களுக்கு, அதிகாலையில் ஒரு பெண்ணின் நிர்வாணச் சடலம் கிடைத்தது. அவளது மூக்கில் ஒரு சிறிய மூக்குத்தி எஞ்சியிருந்தது. அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் அவ்வளவுதான்.
