කවිය

“අතීතේ කියා දෙයක් අතීතේට කොයින්ද හිත අරන් ගියත් මායාව නතර වෙන්නේ කොහේද“ කරමු අපි සංවාද තරහ ද කියන්න විසංවාද යි තමයි මම මටම ඔබ ඔබටම අපි අපිටම ඒත් එදා අද නෙවෙයිනෙ අද එදා...

(දිලිප් කුමාර ලියනගේ  කවියාගේ "ඉතිරි නෙතක් අග තවමත් නිධන් හාරන පිරිමි ය" කාව්‍ය සංග්‍රහය පිළිබඳ කියවීමක්.) නූතන ආඛ්‍යාන කාව්‍ය,කවිකතා ලෙස හැඳින්වීම ශාස්ත්‍ර විරෝධී ය.කිසියම් ආඛ්‍යානයක්...

(අප්‍රේල් සැමරුම වෙනුවෙන්) එරබුදු මල් කිනිත්තක් උඩ අප්‍රේල් කොවුලා ගීයක් ගයයි ඒ ගීය කැඩී ස්වර ස්වරාලය රිදුම් දෙයි ඌ ගයන්නේ ගීතයක් නොව පරාජිත රචනයකි දුක්බර වසන්තයක සිහිනය වෙඩි තබා සුණු විසුණු විය ඒ අතීතය...

මුතු ඇටය බංකොලොත් ම වී, රටවැසියා පීඩිතභාවයේ කරවටක් ගිලී සිටි සමය අවසන් වී ඇතුවා මෙන් පෙනේ. මෙය ලියන්නට වාඩිවුණු මොහොතේ වට්සැප් පණිවිඩයක, මධුපැන් සාදයක පින්තූරයක...

පෝයට අටවක පෝයට අමාව පුර හඳ දවසට පංසිල් ගත්තත් අටසිල් රැක්කත් රැක ගන්නට බෑ කියන්න අපෙ හාමුදුරුවනේ මල්වතු අස්ගිරි ත්‍රෛ නිකායෙම කොරල නායක පූජ්‍ය පණ්ඩිත කියන්න අපේ හාමුදුරුවනේ උන් ටික මුන් ටික බිඳිනවා සිල් ජීවිතේ අමාරුයි බිඳෙනවා සිල් හෙන හත ඉල්ලන කුස්සිය...