සීහ නිරිඳා පුතේ සිහබා
දාරකයි පෙම හදම රිදවා
ගල් ලෙනේ දොර වසා සුරැකා
පියා නුඹලගෙ සිංහ රජිඳා
තොපට අසිපත කවුද දුන්නේ
කාගෙ බහටද මාන එන්නේ
මගේ ගෙළටද පහර දෙන්නේ
සෙනෙහසයි බිම තෙත් කරන්නේ
සිංහබා නුඹ නො දරු මා පුත
මා මාරා නුඹ රටට අසිපත
පිය සෙනේ කළ වරද මේක ද
නැසෙන්නට වරිගයම පාපෙක
මවයි සුප්පා වනය මේ බිම
සීවලී නුඹෙ එකම ලේ ගඟ
බලය අසිපත කහවණු ද සැප
පියාණන් හද නිරුද කළ හැක
