Tag: රසිකා මුහන්දිරමිගේ

පුංචි කාලේ ඉගෙනීමට මම හරිම දුර්වලයි.ඒ හින්දා ම ඉස්කෝලේ වහකඳුරුයි.ඒ කාලේ මුහුද ගාවින් බස් එක යද්දී බලනව හිතනව මම අකමැති ගුරුවරු මුහුදේ පා වෙවී ඉන්නවනම් කොච්චර හොඳද කියලා .(නිකම් නෙවි මැරිල)

පස්සෙන් පහු මටම හිතිලා ඉගෙන ගන්න පෙළඹුණා.ඒක පිටිපස්සේ තව ගොඩක් චරිත හිටියා.හතේ අටේ පංතිවල පියදාස මිස්,උසස් පෙළ කාලේ ආර්ථික විද්‍යාව උගන්නපු මානෙල් මිස්,දේශපාලන විද්‍යාව උගන්නපු ගනේගොඩ මිස් ප්‍රමුඛයි.

ඒ වගේම අපි වගේ දුර්වලයන්ට ක්ෂේමභූමියක් වුනු ගාල්ලේ ඉගෙනුම අමතක කරන්න බැහැ .

ගණිතය සිංදුවෙන් ,කතාවෙන් උගන්නපු තිලක් සර් ,දැඩි විනය නමුත් නියම ගුරුවරු වුන තිස්ස සර් ,ජයසිංහ සර් කොහොම අමතක කරන්නද?

ඉගෙන ගන්නනම් උගන්නන විදියත් හරි වැදගත් කියලා මේ ගුරුවරු පෙන්නල දුන්න.ඒ වගේම මනුස්සකම ඕනමයි කියලා වටහා දුන්නා.ඒ මිනිස්සු ගුරු මිනිසුන්.(අඳුනන්නේ නැති දේව ගති ගැන කියන්න බෑනේ)

ඉතින් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ඔය උගන්නන වැඩේට සම්බන්ධ හැම කෙනෙක් ම වගේ උගන්නන විඳි ගැන ඉගෙන ගන්නවා.ඒවට අවශ්‍ය සුදුසුකම් රැස්කරනව.ඉහළට යන්න ඒව රැස්කරනව .මාත් එහෙමයි.

මොන ගඟෙන් වතුර ආවත් මුහුදට වැටුනට පස්සේ එකයි.අපි කොයි ක්‍රමෙන් සුදුසුකම් රැස්කරගත්තත් වැදගත් ඒවා හරියට පාවිච්චිය .ප්‍රායෝගික කරගැනීම.

හැබැයි ක්ෂේත්‍රය තුළ වැඩිපුර දකින්නේ තමන්ගේ සුදුසුකම් ගැන පුරාජේරුව .මානය.

ලොකුම ගැටලුව ඕක නෙවි.දවසින් දවස පාසල තුළින් ළමයි ගිලිහෙනව.පාසල ගැන විශ්වාසය ,ආදරය අඩුවෙනව.ළමා මිතුරු පාසල් ළමා හතුරු වෙනව කියලා දැනෙනව.ගෙදරට පස්සේ රැකවරණය ,ආදරය දෙන්න තියෙන ප්‍රමුඛ තැන පාසලද කියලා හිතට දැනෙනව.

උගන්නනව කියන්නේ පෙළපොත වැමෑරීම නෙවිනේ.ආදරය,මනුස්සකම ,අත්දැකීම් තවරලා ,පිළිගැනීම ,විශ්වාසය පාසලෙන් දරුවට ලැබෙන්නම ඕන.ඉතින් හැඩවැඩ දාලා කරන ඉගෙනුම අස්සේ ඕව තියෙන්නත් ඕනනේ.

මට මෙහෙම ලියන්න හිතුවේ හුඟක් දරුවෝ එක්ක කතා කරද්දී පාසල ගැන සතුටක් නැති නිසා.

ළමයි පාසල් ප්‍රතික්ෂේප කළොත් ඒකේ ප්‍රතිඵල එච්චර නරකම නැතිවෙන්නත් පුළුවන් .මොකද ඉගෙන ගන්න ඕන තරම් මාදිලි තියෙනවා .

හැබැයි පාසලෙන් අපි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඊට වඩා වැඩි දේවල් .ඉතින් ඒ අවස්ථා නැතිවීම එච්චර හොඳ තත්වයක් නෙවි.

හැබැයි ඒක අපි කාට කාටත් අපිටම ටොක්කක් ඇනගන්න හේතුවක් වෙනව.

වැඩිය සීරියස් නොවී සරලව ළමයිට ළංවෙන්න අපි හැමෝම වෙනස් වෙන්නම වෙනව.

මේ ගෙවීයන කාලය තුළ හුවමාරු මාතෘකා රසවත්‍ ය.තලු මරා අනුභව කළ හැක.

නමුත් පෝෂණයක් නැත.

සතියෙන් සතිය ආවේදන ඔස්සේ අපි උණුසුම් වෙමු.වරෙක කංසා ගසා මත්වෙන අපි අඩුවට අයිස් උණුසුමට නතුවෙමු.

මේ සියල්ලටම වඩා අප උණුසුම් කරන්නේ ස්ත්‍රී පහසයි.

ලොක්කන්ගේ ස්ත්‍රී ප්‍රශ්න මුළු දූපතේම ස්ත්‍රී ප්‍රශ්න වී හමාරය.එනම් ජාතික ප්‍රශ්න වී අවසන් ය.

එනිසාම ජාතික ප්‍රශ්න යටයන අතර ප්‍රශ්න නොවන ප්‍රශ්න දෙස බලමින් අපි ප්‍රීතිවෙමු.

එහෙත් ඒ අතරේ අපි බොහෝ දේ අහිමි කරගනිමින් සිටිමු.එයින් ප්‍රබල තැනක් ගන්නේ ලංකාවේ මානව සම්පතයි.

ළඟදී පාසලකට ගියාම විදුහල්පතිනියක් සතුටින් මාත් එක්ක බෙදාගත්තා ළමයෙක් පාසලෙන් අස්කිරීමේ පුවත.

ඇයට අනුව ඇය ජාතික කර්තව්‍යයයක් කර ඇත.

දරුවා පාසලෙන් අස්කලේ කසිප්පු බෝතලයක් පාසලට රැගෙන ආ නිසාය.

එහෙත් විදුහල්පතිනිය හා දරුවාගේ මව හොඳින්ම දන්නා දේනම් බෝතලය ඔහු දැනුවත්ව නොගෙනා බවයි.

එය හදීසියට අම්මා විසින්ම දරුවාගේ බෑගයේ සැඟවූවකි.එය කළේ දරුවාගේ මවයි.

එහෙත් මේ සත්‍යය බැහැර කළ විදුහල්පතිනිය සමස්තයේ යහපත තකායැයි පවසා දරුවා පාසලෙන් බැහැර කළාය.

අසඩක් නඩු තීන්දු දුන්නේනම් මෙලෙස නොවුණු ඇත.

හොරුන්,දූෂිතයන්,මංකොල්ලකරුවන් වැනි විනාසකරුවන් මැද රටක අනාගතයක් උගත් පුද්ගලයෙක් විනිශ්චය කළ අයුරු අපූරුය.

මේ කියන්නේ පවත්නා තත්ත්වයන් යහපත් හා අනුමත කළහැකි බව නොවේද ?

මේ පසුපස ඇත්තේ ලංකාවේ මානව සම්පත පිරිහීයාමේ මහා ඛේදවාචකයයි.එසේ වන්නට එක හේතුවක්නම් ආදර්ශයට ගතහැකි සමාජයක් අපිට නොතිබීමයි.

මහා සමාජයේ ආදර්ශය නම් බලවත් හොරුන් සුරැකීමයි.සොර මූල රැකීමයි.
අතරමැදියන් රැකීමයි.

පහත් තැනින් යයි ගලා ජලේ අදටත් කවදටත් ගැළපේ.

අපි ඉතින් ජාතික ප්‍රශ්න මඟහැර ආතල් ගනිමින් සිටිමු.