“ගොරතර පීඩිතභාවයට එරෙහිව දකුණේදීත්, උතුරේත්දීත් සටන් වැද ඇදවැටුණු චතුරංග, නිශ්ශංක, ජයසීලන් සහ දිවාකරන් ඇතුළු අනන්ත වූ මිතුරන් ගැන සදානුස්මරණීය මතකය වෙනුවෙනි.”
ඇසේ පත්ලක රිදුම් කැලතුන
දුරාතීතේ දිනකදි
ළයේ හරිමැද හැඟුම් ඇවිළුව
උදා තරු අඳුරේ නිදි
ගලාගිය ගඟ දියකි කාලය
දෙපා දොවනෙමි මග රැඳී
එදා ආ ගිය මතක මංවල
අදත් ඒ තරුරැස් වදී
විදා තටු නිල් වලා විනිවිද
පියාඹා යන විහඟුනී
ගෙවූ ගව් සිය ගණන් කෙළවර
ළසෝබර අහසද හිමි
හමායන දුක් සුසුම් මාරුත
නිමාවන දිනයක් නැතී
විඩා සෝ ගිම් නිවී යන තැන
සදා යෞවන – සිහිනෙකි
සමාදානේ නිදා සැතපෙන
මගේ පෙම්බර මිතුරනි
පුරා සියවස් සියක් ගෙවුණද
ඔබේ මතකය නිදුකිනී
සදාකාලික වසත් කාලය
කොහේ කොතැනද නොදනිමි
අතීතය මාවතක් වී නම්
එදා මෙන් යළි හමුවෙමි
භාෂණ | 2021 නොවැම්බර් 02
ඔහු කියන විදියට මාස 22කට පසු ඔහු අතින් ලියැවුණ කවියක් මේ. මට එවා තිබුණා. මේ තමයි භාෂි. – කපිල. එම්. ගමගේ
