Tag: poem
බය සහ බලාපොරොත්තුව
ධනවාදය ඉතිරි කරල බයම විතරක්
බය වෙලා හැමෝම
තනිවෙලා ජනේලය ලග බ්රිසිගිල්ලාවේ බිෂොප්
නෑ අනේ පවු අපේ පාප්
"ඇටමැස්සා"-ආතර් උඹ කිව්වා හරි
ගල් පිලිම බොල් පිලිම ගැන
දේවස්තාන ඔක්කොම වහලා...
කොරෝනා කාලේ කවි
බඩගිනි වෙලා මා ගිය කල කප් රුකට
පන්සිය අනූවක් කිව්වා සැමන් එක
ගන්දෝ නොගන්දෝ කියලා සිතුනි මට
තොපි ටින් කළේ රන් බිජුලන මාළුන්ද ?
විස්කි බ්රැන්ඩි බාර් එකේ...
කිසිවක්ම නොඇසෙනා නිහඬ පැය
හීන් හඩින් හඬන තණකොල පෙත්තෙක්
කන් කෙඳිරි ගාන රැහැයියෙක්
ඉඳ හිට ඇහෙන විහග ගීයක්
නෑසුනේ මන්ද මිනිස් වදනක්
හිරු මෙන්ම සඳු ද නැග විත්
සෙමෙන් බැස යයි අවරින්
තරු අතර...
කවියෙකුගේ අවසන් කවිය
ජීවිතෙන් සමු ගනිමි
තව ටිකෙන් මම
ආදරේ මං හැංගුවේ
කවි වල
පරිස්සම් කර තියන්න
ඒ පොත් කවි කොල
දරුවන්ට කියවන්න
පුළුවන් වූ දවසක
පිටු පෙරළලා
උන් කියවයි මගේ හදවත
උඹේ මහ එවුන්ගේ මේ ඉතිහාසය
අම්මට අප්පට ගුරුන්ට වෙනස්ව
කියන දේ නෑහුවෙ මොලේ පොඩි වරදකට
ලෝකය කියන්නේ අයුක්තියක් බව
එතකොට උඹලගේ වෛරසයකි මම
මමත් වෛරසයකි විශ්වයට ආදරේ
උඹත් වෛරසයකි මරණයට ආදරේ
මම බය නො වෙමි...