Tag: poem
The Love Song of J. Alfred Prufrock by T. S. Eliot
එහෙම නම් අපි යමු, ඔබයි සහ මමයි
අහසට එරෙහිව සැන්දෑව පැතිරෙද්දී
මේසය මත ඊතරගත කළ රෝගියෙකු මෙන්;
අපි යමු, අර්ධ ශූන්ය වීදි තුලින්
මුමුණන පසුබැසීම්
එක රැයක් මිල අඩු...
කවියක් වගේ මොකක්ද එකක්…!!!
වායු ගෙඩියක් විසුල ගෙල වටට
නයිලෝන් කඹෙන් පළන්දා අභරණ
පෙරා කඳුළැලි මල මුත්ර දෙපා යට
ඉනාමළුවට වඩා කොල පාටයි
අපි දැකපු රතුපාට හබරණ
ගැට ගැට පිපී කුද්දෙටි සැදී
බාන්වැල්වලත් දාඩිය...
වැස්ස! වැස්ස!! ඉතින් වහින්න.
වැස්ස කියද්දිම මට මතක් වෙන තැන් දෙකක් තියෙනව. එකක් ඛුද්ධක නිකායේ තේර ගාථා පාළියේ ගිරිමානන්ද ථේර ගාථාව. අනික ධනිය සූත්රය. මේ දෙකේදිම වැස්ස මුල්...
සීහ නිරිඳා -සිහබා රජින්දා
සීහ නිරිඳා පුතේ සිහබා
දාරකයි පෙම හදම රිදවා
ගල් ලෙනේ දොර වසා සුරැකා
පියා නුඹලගෙ සිංහ රජිඳා
තොපට අසිපත කවුද දුන්නේ
කාගෙ බහටද මාන එන්නේ
මගේ ගෙළටද පහර දෙන්නේ
සෙනෙහසයි බිම...
මට ඉතිරි කල රතු මතක වත
ප්රේත තටුවට උඩින් ඉස්සී
සමයමින් කලු කුමාරයා වී
යකැදුරා උගෙ රතු බෝල ඇස්
මගෙ වටේ කරකෝනවා
ඉහේ හිට පිරුවටය පොරවලා
කරවටේ අත දාලා ලන් වෙලා
නුඹේ උනුහුම දෙන්න හැදුවත්
හිම කැටිති...