Tag: poem
කොරෝනා කාලේ කවි
බඩගිනි වෙලා මා ගිය කල කප් රුකට
පන්සිය අනූවක් කිව්වා සැමන් එක
ගන්දෝ නොගන්දෝ කියලා සිතුනි මට
තොපි ටින් කළේ රන් බිජුලන මාළුන්ද ?
විස්කි බ්‍රැන්ඩි බාර් එකේ...
කිසිවක්ම නොඇසෙනා නිහඬ පැය
හීන් හඩින් හඬන තණකොල පෙත්තෙක්
කන් කෙඳිරි ගාන රැහැයියෙක්
ඉඳ හිට ඇහෙන විහග ගීයක්
නෑසුනේ මන්ද මිනිස් වදනක්
හිරු මෙන්ම සඳු ද නැග විත්
සෙමෙන් බැස යයි අවරින්
තරු අතර...
කවියෙකුගේ අවසන් කවිය
ජීවිතෙන් සමු ගනිමි
තව ටිකෙන් මම
ආදරේ මං හැංගුවේ
කවි වල
පරිස්සම් කර තියන්න
ඒ පොත් කවි කොල
දරුවන්ට කියවන්න
පුළුවන් වූ දවසක
පිටු පෙරළලා
උන් කියවයි මගේ හදවත
උඹේ මහ එවුන්ගේ මේ ඉතිහාසය
අම්මට අප්පට ගුරුන්ට වෙනස්ව
කියන දේ නෑහුවෙ මොලේ පොඩි වරදකට
ලෝකය කියන්නේ අයුක්තියක් බව
එතකොට උඹලගේ වෛරසයකි මම
මමත් වෛරසයකි විශ්වයට ආදරේ
උඹත් වෛරසයකි මරණයට ආදරේ
මම බය නො වෙමි...
දශක හතරක ලප කැළැල්
වයසට නො යයි ඒ ලප කැළැල් මා සමඟ
තිබෙයි එලෙස ම තිබූ තැන්වල පෙර ලෙස ම
නික්මෙයි ඇතැම් විට; යළිත් මතු වෙයි තැනින් තැන
පාරවයි මතකයන්; විටින්...
