24
Wed, Jan

පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේදී කලාකරුවන්ට නැවත වරක් ප්‍රහාරයක් එල්ලවී තිබේ. ඒ කෞශල්‍යාගේ නාට්‍යයට හූ කීම සහ ගල් ගැසීම සම්බන්ධයෙන් සංවාදයක් ඇති කිරීමටත්, කලාව පිලිබඳ විකල්ප කතිකාවතක් ආරම්භ කිරීමටත් සකස් කළ ව්‍යාපෘතියේදීය. විකල්ප සහ නවීකාරක කලා භාවිතාවන් පිලිබඳ සංවාදයක් ගොඩ නැංවීමට මෙවර ශිෂ්‍ය සාහිත්‍ය උළෙලේදී ප්‍රමුඛත්වය ලබා දීමට ගත් තීරණයත් සමග බේකරියේ කට්ටිය ඇතුළු එම ප්‍රවණතාවයේ කලා නිර්මාණ වලට අවකාශය විවර කෙරිණි. දැන් ප්‍රහාරය එල්ලවී ඇත්තේ එම උත්සාහයටය.

එම ප්‍රහාරයේ පදනම බවට පත්ව තිබු සංස්කෘතික මතවාදයට අප කොහෙත්ම එකඟ නැත. එමෙන්ම සංස්කෘතික වටිනාකම් පිලිබඳ විවාද ප්‍රචණ්ඩත්වය භාවිතා කර අතින් පයින් බේරා ගැනීමේ සම්ප්‍රදායද වහා සමාජයෙන් පලවා හැරිය යුතු සම්ප්‍රදායකි. අප දකින්නේ මෙය හුදු පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුන් පිරිසකගේ පසුගාමීත්වය පිලිබඳ ගැටළුවක් ලෙස නොවේ. මෙහි එවැනි පැත්තක්ද තිබේ. ඊට අමතරව විශ්ව විද්‍යාල උප සංස්කෘතියේ ඇති යල්පැන ගිය සහ අවිචාරවත් අංගද, පොදුවේ ලංකාවේ ග්‍රාමීය පසුබිම් වලින් උපදින සංස්කෘතික ප්‍රශ්නද කාලයක් තිස්සේ එම ජන කොටස් අතර ආධිපත්‍යය උසුලන ජාතිකවාදී දේශපාලනයද ඊට බලපා තිබේ. ලංකාවට දශක ගණනාවකට පසුවත් සරච්චන්ද්‍රගේ කලා පෞරුෂය ඉක්මවාලන කලා පෞරුෂයක් බිහි කරගත නොහැකිවීම සහ විශ්ව විද්‍යාල ශාස්ත්‍ර පීඨ වල ඇති ගතානුගතිකත්වය ආදියටද වගකීමෙන් නිදහස් විය නොහැකිය. ජාත්‍යන්තර වශයෙන් කලාවේ ඇතිවී තිබෙන වර්ධනයන් සහ විචාර කතිකාවත් ලංකාවේ ඒකභාෂීය තරුණයන්ට ආලෝක වර්ෂ ගණනාවක් දුරින් තිබීමද මේ ප්‍රශ්නයේ සැලකිය යුතු කොටසකි. තවමත් 'වල' පූජනීය ලෙස ආගමික අර්ථයකින් නාමකරණය වන්නේ ඒ නිසාය. ඒ සියල්ලටමත් වඩා ලංකාවේ විපර්යාසකාරක සමාජ සංවාදයක් සහ විප්ලවවාදී දේශපාලනයක් සක්‍රිය කිරීමේ අරමුණෙන් ක්‍රියා කරන, විශේෂයෙන් ශිෂ්‍ය ප්‍රජාව අතර අන් අයට සාපේක්ෂව වැඩි දේශපාලන ක්‍රියාකාරීත්වයක නිරත වන අප පක්ෂය ඉතාම බැරෑරුම් ලෙස මෙහි වගකීම භාර ගනී.

මෙහිදී විවිධ අය විවිධ ස්ථාවර වල සහ විවිධ දේශපාලන ව්‍යාපෘති වල සිට මේ ප්‍රශ්නය විග්‍රහ කරයි. ඇතැමුන්ට අවශ්‍ය වී තිබෙන්නේ මේ අවස්තාව භාවිතා කර අවලාද ප්‍රහාර එල්ල කොට ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය දුර්වල කිරීමටය. තවත් අයට මෙය අධ්‍යාපනය වෙළඳ භාණ්ඩයක් බවට පත්කිරීමේ නව ලිබරල් ව්‍යාපෘතිය සුජාතකරණය කිරීමට ලද අවස්ථාවකි. තවත් අය විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයන්ගේ පසුගාමීත්වය සහ අගතීන් උඩ දමමින් තමන්ගේ පසුගාමීත්වයන් සහ තමන්ගේ අගතීන් වසා දැමීමේ උත්සාහයක නිරතව සිටී. තවත් ඇතැමෙකුට මෙය සිය හීනමානයන් සපුරා ගැනීමට සහ 'ආතල් ගැනීමට' ඇති නිමිත්තකි. මේ අතර තව පිරිසක් උදේ හවස කොළඹ සිට පේරාදෙනි යමින් මේ සිසුන් අන්දවා, ඔවුන්ගේ සංස්කෘතික සීමාවන් සාධාරණීකරණය කරමින්, ඔවුන් කළමනාකරණය කර අත්පත් කර ගන්නා දේශපාලන බලයකට කෙල හලයි. ඒ වෙනුවට අපට මෙය ඉතා බැරෑරුම් නිමිත්තකි.


ඒ මේ අර්ථයෙනි. අද ඉදිරිපත් වී තිබෙන බොහෝ ව්‍යාපෘති වලින් සිදු වන්නේ ග්‍රාමීය අතරමැදි පාන්තික තරුණයන්ගේ උන්නතිකාමී කොටස් සහ විකල්ප කලාව- සංස්කෘතික ඉදිරිගාමීත්වය අතර ඇති සම්බන්ධය කැඩීමයි. අපට අවශ්‍යව ඇත්තේ මේ තරුණයන් වෙනස් කර, ඔවුන්ට මිනිස් සංහතියේ සංස්කෘතික නිධානයන්ට දොර වැසීමට ඉඩ නොදී, ප්‍රගතිශීලී කලාව ප්‍රතිගාමීත්වයක් ලෙස පෙනෙන කන්නාඩි ගලවා විසි කර ඒ සම්බන්ධය ගොඩ නැගීමටය. ඒ සඳහා අප අත්හදා බැලු ආකෘති අසමත්ව ඇත. අපි ඒ අසමත්කමේ වගකීම භාර ගනිමු. අප දකින දේ- අප සිතන දේ සහ අපේ හැකියාවන්- අපේ නිර්මානශීලීත්වය අතර ඇති විශාල පරතරය අපි වටහා ගෙන සිටිමු. ඒ නිසා එම වගකීමද අපි ඉතා බැරෑරුම් ලෙස භාර ගනිමු. කිසිවක් සඟවන්නට අවශ්‍ය නැත. සංස්කෘතික ක්ෂේත්‍රයේත් ශිෂ්‍යයන් අතරත් අපේ ව්‍යාපෘතිය එයයි. එය යතාර්ථයක් කර ගැනීමට බාධාවක් වී ඇති අපේ සීමාවන් මේවායි. ඒ සියල්ල විවෘතව සමාජයට පැවසීමට අපට විචිකිච්ඡාවක් නැත. සැබෑ වාමාංශිකයන්ගේ කුස තුළ සැඟවුණු බිජු තිබිය නොහැකිය. අප මේ සමස්තයේ වගකීම භාර ගන්නේ, පහර කෑමට ලක්වූ කලාකරුවන්ගේ මෙන්ම පහර දීමට පැමිණි ශිෂ්‍යයන්ගේත් වගකීම භාර ගන්නේ, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට වගකීම පවරා අත පිසදා ගැනීමට බලා සිටින කුහකයන්ගේ සතුට වෙනුවෙන් නොව, වාමාංශයට පන්ති වගකීමක් පමණක් නොව සමස්ත මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයක් ගොඩනැංවීමේ වගකීමක් ඇති බව අප සිතන නිසාය.

අපට ශිෂ්‍යයන්ට කියන්නට ඇත්තේ මෙපමණකි. ලංකාවේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට දැන් දියත් වන නව ලිබරල් ව්‍යාපෘතිය පරාජය කිරීමේ වගකීමක් ඇත. එහිදී සමාජයට නායකත්ව භූමිකාවක් සැපයීමේ විභවතාවයක්ද ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට තිබේ. එය කළ හැක්කේ සමාජයට පසුපසින් අමාරුවෙන් ගාටමින් නොව සමාජයට ඉදිරියෙන් යන්නන් සහ සියලුම හොඳ දේවල සමාරම්භකයන් වීමෙනි. පවතින විශ්ව විද්‍යාල උප සංස්කෘතිය තුළ ඊට බාධාකාරී ලෙස පවතින පසුගාමී අංගලක්‍ෂණ ඉවත් කර නොගෙන එම ඉලක්කයට ලඟා විය නොහැක. එනිසා සමස්ත සමාජයේ පිරිහීම් ගැන කියමින් ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවේ පිරිහීම් වසා ගැනීමට ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට අයිතියක් නැත. මේ සියල්ල පිලිබඳ දැවැන්ත සංවාදයක් අවශ්‍ය වේ. ඒ සඳහා පොලු මුගුරු වෙනුවට දනුමේත්, විචාරයේත්, පරිකල්පනයේත් අවි රැගෙන පැමිණෙන්නැයි අපි ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවට ආරාධනා කරමු. අවිචාරශීලී ප්‍රචණ්ඩත්වයට කළ හැකිදේ ඉතාම සීමිතය. කලාවත් සංස්කෘතියත් පිලිබඳ අප දරන අදහස, මාක්ස්වාදී අදහස වෙනුවෙන් පොර බැඳීමට අපි සුදානමින් සිටිමු. අවම වශයෙන්, තමන් 'වල කෙලෙසීමක්' ගැන කියමින් කලාකරුවන්ට පහර දෙද්දී අනුගමනය කරන්නේ එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රගේ සම්ප්‍රදායද, නැතිනම් සරච්චන්ද්‍ර ඇතුළු කලාකරුවන්ට කානුවක දමා පහරදුන් ජේ.ආර්.ගේ සම්ප්‍රදායද යන කරුණ ගැනවත් ශිෂ්‍යයන් විචාරාත්මකව කල්පනා කළ යුතුය.

අද සංස්කෘතික ක්ෂේත්‍රය තුළ කැපී පෙනුණු අන් මත වලට මතවාදයෙන් නොව ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් පිළිතුරු දීමේ ප්‍රවණතාව දේශපාලන ක්ෂේත්‍රය තුළදී මීටත් වඩා භයානක ප්‍රතිවිපාක අත්පත් කරදෙනු ඇත. නිදසුනක් ලෙස ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසයට කළු පැල්ලමක් එක්කළ දයා පතිරණ ඝාතනය මෙවැනි සංස්කෘතික හේතු මතම සිදුවූවක් නොවුවත් එහි මෙකී පසුගාමී පදනම් තිබිණි. මේ ප්‍රශ්නයේ වගඋත්තරකරුවන් පහරදීම් වලට භාවිතා වූ අත් වල හිමිකරුවන්ම නොවේ. ප්‍රශ්නය පුද්ගල ප්‍රශ්නයකට ලඝු කළ නොහැක. මෙය එතනින් ඔබ්බට ගිය දේශපාලනමය- සංස්කෘතිකමය- සමාජමය ප්‍රශ්නයකි. මේ සම්ප්‍රදාය ඉදිරියට ගෙන ගියහොත් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට වඩවඩාත් කළු පැල්ලම් එකතු වනු ඇත. අප මේ බව පුනපුනා පවසන්නේ එවැනි කළු පල්ලම් වලින් සතුටු වන්නන් ලෙස නොව ඒවා වැලක්වීමට සිතන මිතුරන් ලෙසිනි. විසඳුම් සෙවීමටනම් පළමුව ප්‍රශ්නය තේරුම් ගත යුතුය. පහරදීමට පැමිණි ශිෂ්‍යයන්ට පමණක් නොව මෙතෙක් කල් කලාවේ, දේශපාලනයේ, කලා විචාරයේ, සමාජ ක්‍රියාකාරීත්වයේ යෙදුනු අප කාහටත් මේ වැරැද්දෙන් කොටසක් උරුමව ඇත. කිසිවක් නොකර තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන සිටි අයගේ කොටස ඊටත් වඩා විශාලය.


මේ ප්‍රශ්නය අප දකින්නේ මුහුණු පොත තුළ චෝදනා-ප්‍රති චෝදනා සහ විතණ්ඩවාදී උත්තර ආදියෙන් විසඳිය හැකි ප්‍රශ්නයක් ලෙස නොවේ. පේරාදෙණියේ ශිෂ්‍යයන් පෙන්වූ සංස්කෘතික නොදියුණුකම් වර්ණනා කරමින්, ඔවුන් අන්දා කෙසේ හෝ බලය ඇල්ලීමෙන් ප්‍රශ්නයට විසඳුම් ලැබෙන්නේ නැත. එහි අනෙක් පැත්ත ලෙස පේරාදෙණියේ සිසුන් ලාදුරු රෝගීන් මෙන් කොන්කර ඔවුන්ට කලාවේ නව ප්‍රවණතා වලට දොර වැසීමෙන්ද ප්‍රශ්නය විසඳෙන්නේ නැත. ඒ සියල්ලෙන් වනුයේ ප්‍රශ්නය වර්ධනය වීමයි. මෙහිදී අප තෝරාගනුයේ අරගලයේ මාවතයි. පසුගාමීත්වය සහ සෑම පැත්තකම අගතීන්ට එරෙහි අසම්මුතිකාමී අරගලයයි.

පේරාදෙණිය 'වලෙන්' දෙවරක්ම ඇසුනේ එලාම් ඔරලෝසුවක සීනු නාදයකි. ඒ සීනු නාදය මිහිරි සීනු නාදයක් නොව අමිහිරි සීනු නාදයක් බව සැබෑය. එහෙත් ඒ අමිහිරි සීනු නාදය අපට සිහිපත් කරන්නේ වාමාංශික ව්‍යාපාර ඉදිරියේ ඇති අභියෝගය කෙතරම්ද, එය ජය ගැනීමට කොපමණ ප්‍රතිභාවක් සහ නිර්මානශීලීත්වයක් වර්ධනය කරගත යුතුද, විශ්වීය මානව වටිනාකම් ලංකාවේ සමාජයේ පැල කිරීමට කොතරම් දරා ගැනීමක්- කැප කිරීමක් අවශ්‍යද ආදී බාධකයන්ය. අපි එලාම් ඔරලෝසුව කුඩු කිරීම නොව එහි පණිවුඩය තේරුම් ගැනීමේ මාර්ගය තෝරා ගැනීමට තීරණය කර සිටින්නෙමු. එබැවින් අපේ ප්‍රවේශය අනෙක් බොහෝ දෙනාගේ ප්‍රවේශයට වඩා වෙනස් වනු ඇත. නමුත් අපට මේ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් එකට වැඩ කිරීමට පොදු සටන් බිම් ඕනෑ තරම් ඉදිරියේදී හමුවනු ඇත.

පුබුදු  ජයගොඩ , 

“මගේ ජීවිතය ගැන වද වෙන ඔය හැමෝටම තම තමන්ගෙ ජීවිත වලත් ප්‍රශ්න, කරදර ඇති කියල මම හිතනව.. ඒ නිසා මම ඔය හැමෝගෙන්ම ඉල්ලන්නේ කවදාවත් දැකල වත් නැති, කවදාවත් අඳුරගන්නවත් ලැබෙන්නෙ නැති දෙන්නෙකුගෙ ජීවිත ගැන වද නොවී අපේ ජීවත ගැන කතා වෙවී නිකරුනේ කාලය නාස්ති නොකර තම තමන්ගෙ වැඩක් කරගෙන ඉන්න පුලුවන් නම්, තම තමන්ගෙ වැඩක් කරගෙන ඉන්නව නම්, ඒක හැමෝටම ගොඩක් හොඳයි!!

‍මෙහෙම කියන්නේ පසුගිය කාලයේ වඩාත්කතා බහට ලක්වූ තරුණියක වන යාසාරා අබේනායකයි. ඇය එහෙම කියන්න හේතුව පසුගියදා ඇය ෆසීල් මරිජා සමග විවාහ වීමෙන් පසු ඔවුන් දෙන්නාගේ විවාහය ගැන සමාජ ජාල මාධ්‍යවල පළව තිබූ ප්‍රතිචාර විය හැකියි.

යාසාරා විවාහ ගිවිස ගැනීමෙන් පසු ෆේස්බුක් පිටුවේ නම යසාරා මරිජා ලෙස වෙනස් කරලා වගේම ඉංග්‍රීසියෙන් හා සිංහලෙන් විවාහය ගැන කතාවකුත් දාලා තියෙනවා.

පහත දැක්වෙන්නේ එම කතාවයි.

1

2

 

Page 1 of 2