17
Sun, Dec

ආදායම් බදු පනත හා අර්ථසාධක අරමුදලට බදු පැනවීම සම්බන්ධයෙන් කම්කරු අරගල මධ්‍යස්ථානය විසින් අද (03) බොරැල්ල, නාමෙල් මාලිනී පුංචි තියටර් ශාලාවේ දී මාධ්‍ය හමුවක් පැවැත්තු අතර එහිදී කම්කරු අරගල මධ්‍යස්ථානයේ සංවිධායක ලේකම් දුමින්ද නාගමුව අදහස් දැක්විය .


2015 ජනවාරි 15 වනදා ජනරළ පුවත් පතේ පලවූ සටහනකි , මිතොට මුල්ල මිනිමරුමෙන් රජයට සැගවී පළා යන්න බැහැ .

….මීතොටමුල්ල කුණු කන්දට එරෙහි ජනතා ව්‍යාපාරයේ කැඳවුම්කරු කීර්තිරත්න පෙරේරා සහ සංවිධායක නීතිඥ නුවන් බෝපගේ පසුගිය ඉරිදා පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය.

රාජ්‍ය පාලනය හාස්‍යයට ලක් කරමින් ආරම්භ වන ගෝඨයිම්බර කෝලම ක්‍රමයෙන් පරිභෝජනවාදය ආගමක් කරගත් සමාජ ක්‍රමය හාස්‍යයට ලක් කිරීම සිය මුඛ්‍ය තේමාව බවට පත් කර ගනී. පරිභෝජනය ආගමක් කොට අදහන්නට පටන් ගැනීම මානව ඇගයුම් සහ වටිනාකම් දෙදරා යවන සුළුය. එය පැහැදිළි ඇත්තකි.  එහිදී මටද ඩෙනිස් සමග එකම වේදිකාවක සිට ගත හැකිය. එසේම එහි සෘජු ගොදුර කාන්තාව බව මමද පිළිගනිමි. එහෙත් ගැටළුව වන්නේ ඩෙනිස් එය ගන්නේ ස්ත්‍රී විමුක්ති අරගලයට ප්‍රතිපක්ෂව සිට ගනිමිනි. ඔහු පටලවා ගන්නේ එතැනය. නිකමට හෝ ඩෙනිස්ලා වැනි පිරිමින් එකතු වී මෙම පාරිභෝජනවාදී සමාජයට එරෙහිව විමුක්ති සටනක් දියත් කළහොත් ඊට  ගැහැනුන් සහභාගි වුවහොත් නිදහස් අරගලයට සහය දුන් ගැහැනුන්ට අත්වූ ප්‍රතිඵලවලට වඩා හොඳ ප්‍රතිඵලයක් නොලැබෙනු ඇත. ඩෙනිස්! ඔබ එරෙහිවන පාරිභෝගික වටිනාකම් කෲර වුවද එය ඔබට වඩා ආචාරධාර්මිකය.
 
ඩෙනිස් හොඳටම පටලවාගෙන ඇත. ගැහැනිය මෙම ක්‍රමයේ ගොදුරක් බවට පත් වන විට පිරිමින්ගේ පුරුෂ ලිඟු සිඳීි යන බව ඩෙනිස් අපට කියයි. නමුත් ඩෙනිස්! සිදුවන්නේ ඔබ සිතන දේ නම් නොවේ. පිරිමින්ගේ පුරුෂ ලිංගය සිඳී යාම වෙනුවට එය තව අඟල් සීයකින් පමණ දික්වීමය. මෙම නාටකයේ පුරුෂත්වයේ සංකේතය වන්නේ පුරුෂ ලිංගයයි. එහෙමත් නැත්නම් පුරුෂයාගේ බලය සංකේතවත් කරනු ලබන්නේ පුරුෂ ලිංගයෙනි.  පුරුෂ ලිංගයන් සිඳීයාම තුළින් ඩෙනිස්  ලිබරල් ආර්ථික කොන්දේසි මගින් පුරුෂයාගේ බලය අහිමි වන හැටි සංකේතවත් කරයි. එහෙත් ඩෙනිස් නොදන්නා දේ මේ සමාජ ක්‍රමයට අවශ්‍ය වන්නේ වඩ වඩා පුරුෂයින්ය. කොටින්ම අමු පිරිමින්ය. අමු පිරිමි බව නොපෙනෙන, ඔටාරාගේ අහිංසක ඇඳුම් වලින් සැරසුනු පිරිමිය. ගොඩක් අයට වුවමනා ගැහැනුන්ගේ කොල බොක්කටම ගහන්නට පුළුවන් පුරෂ ලිංගයකි. ලිබරල් ආර්ථික කොන්දේසිවලට අවශ්‍ය වන්නේ වසඟකාරී ස්ත්‍රියක් නම් එහි පුරුෂයා වන්නේ කොල බොක්කට ගසන්නට හැකි ලිංගයක් ඇති පිරිමිය.  අනාදිමත් කාලයක සිට මේකට පිරිමි කැමති ඇයි? ගැහැනුන්ව යටපත් කරන්ඩ පුළුවන් වෙන්නෙ විශාල පුරුෂ ලිංගයකින් කියලයි පිරිමි විශ්වාස කරන්නෙ. ඇත්තෙන්ම පරිභෝජනවාදයෙන් හෝ පිරිමින්ගේ ලිඟු දියවෙලා යනවා  නම් මට අනුව එය හොඳය. එතකොට ගෑනුන්ට පුළුවන් ගැහැනු විතරක් නොවී මනුෂ්‍යයොත් වෙන්ඩ. කොල බොක්කට දිය හැකි පුරුෂ ලිංගයක් තමා සතු වීමත්, එයින් ගැහැනුන්ට ලිංගික තෘප්තිය ලබා දිය හැකි මහා පුරුෂයන් බවට පත් වීමටත් කල්පනා කරන පිරිමින් තමන්ගේ භාර්්‍යාව වෙනත් පුරුෂයෙකු සමග නිදා ගත් විට වැලපෙන්නේ දුකට හෝ ඊර්ෂ්‍යාවට නොවේ. තමාගේ විශාල පුරුස ලිංගයට සිදු වෙන අපකීර්තිය නිසාය.  තමන්ගේ ලිංගයට පණ නෑ කියලා අනිත් අය හිතයි කියලා පිරිමි බයයි. හරි පුදුමයි. තාමත් පිරිමි තමන්ට හොඳ පෞරෂයක් තියනවද නැද්ද කියලා දැන ගන්නෙ තමන්ගේ භාර්යාවට කොල බොක්කට දීලා වෙනත් කවුරුත් එක්ක නොයා තියා ගන්ඩ පුළුවන් උනොත් විතරයි.
 
ගෝඨයිම්බර කෝලමේදී පරිභෝජනවාදය මුඛ්‍ය ගැටළුව වන්නේ පුරුෂයාට පුරුෂත්වය අහිමිවීම නිසයි.  පාරිභෝජනවාදී ගැටවලට ගැහැනිය හසුවන විට අර කොල බොක්කට දිය හැකි පුරුෂ ලිඟු  ටික අහිමි වී යයි. එනම් ඩෙනිස්ට  පරිභෝජනවාදය ගැන ඇති ලොකුම ගැටළුව කොල බොක්කට රිදෙන්න ගසා ගැහැනිය දමනය කරන පුරුෂ ලිඟු අහිමිවීමය. මෙම ක්‍රමය කාලකණ්නි, අමනුෂ්‍ය, ආත්මයක් නැති, හෘදය සාක්ෂියක් නැති අමනුස්ස පැටව් ජාතක කරන ආකාරය මඟ හරින ඩෙනිස් කාලකණ්නි පුරුෂත්වය අහිමිවීම ගැන වේදනා විඳියි.
 
 
ඩෙනිස් අපේක්ෂා කරන ගැහැනු කවරහුද? කොල බොක්කට දෙන විට ‘අනේ තව දෙන්නයි,  මාරයි’ කිය කියා කෙඳිරිගාන ගැහැනුන් රොත්තකි. පැරණි සමාජය පැවතුනේ එතැනය. අද පවතින්නේද එතැනය. තාක්ෂණය ඉතිහාසය තුළ සිදු වූ තකතීරුකම්වලට එරෙහි වනවා වෙනුවට එයට උඩ ගෙඩි දෙයි. ගැහැනියට තමන්ගේ ජීවන අපේක්ෂාවන් ඉතිහාසය තුළ දිගටම ඉටු කර ගැනීමට සිදුවූයේ වසඟකාරිත්වයේ පිහිටෙනි. එය ගැහැනියගේ ශෝකාන්තයයි. ඇයට තම අපේක්ෂාවන් කරා යෑමට සිදු වූයේ පුරුෂ මනදොල සැපයීමෙනි. ගැහැනිය සමාජයීය බලය කරා ළඟා වූයේ  එක්කෝ කීකරු බිරිඳක්ව සිටීමෙන් හෝ බොරුවට කෙඳිරිගගාය. මේ දෙක වසඟකාරිත්යේ ගමන් මාර්ගයන් දෙකකි. කීකරු යහපත් බිරිඳකට සතියක් කන්ට අඳින්ට නොදුන් විට ඇගේ ආලයද, ආදරයද කීකරුකමද කොල බොක්කට දෙන පිරිමින්ට බලා ගත හැකිවනු ඇත. 
 
අද වන විට වසඟකාරිත්වයට වෙළඳපොල මැදිහත් වී අවසානය. ඕනෑ නම් කැඩුනු කන්‍යා පටල නැවැත හරිගැස්විය හැක. එවිට කොල බොක්කට දී  මධුසමය දා තමන්ගේ විශාල තඩි අහංකාර පුරුෂ ලිංගයෙන් අර කන්‍යා පටල කඩා දමා පුරුෂත්වය සාක්ෂාත් කර ගත හැකි වනු ඇත. මෙැතනදී වෙළඳපොලට ගැහැනිය පිළිබඳ හෝ ගැහැනියගේ ශරීරය පිළිබඳව හෝ විමුක්තිය ගැන කතිකාවක් අවශ්‍ය නැත. ඒ වෙනුවට පුරුෂ ලිංගයේ විශාලත්වයෙන් ගැහැනිය තෘප්තිමත් කළ හැකි යැයි සිතන තකතීරු මෝඩ රැලගේ පරම්පරාගත ග්‍රාම්‍ය අදහස තෘප්තිමත් කරමින් පුරුෂ ලිංග විශාල කර ගැනීමට බෙහෙත්  විකුණමින් ලාභය තහවුරු කර ගන්නවා ඇත. අනෙක් අතට ගැහැනුන්ද, පිරිමින්ගේ  ලිංගය වර්ණනා කොට එයින් මහත් තෘප්තියක් අත් වන බව පෙන්වමින්, වෙන කිසිම පිරිමියෙක් තමන්ට අවශ්‍ය නොවන්නේ තමාගේ පුරුෂයාගේ මහා පුරුෂ ලිංගය නිසාත් බව පවසමින්, වසඟකාරිත්වයේ දැල යොදා පිරිමින්ගේ සියළු යුෂ උරා බොනු ඇත. ගැහැනියයි වෙළඳපොලයි සම්බන්ධ වෙන්නෙ එතැනින්.
 
කොටින්ම කියනවා නම් කොල බොක්කට දීම තුළින් තමන්ගේ පුරුෂත්ව  බලය තහවුරු කර ගත හැකි යැයි පිරිමි සිතති.  එළිපිට නැතත් රහසින් සිතති. පිරිමි පිරිමි වන්නේ කොල බොක්කට දීමෙන් යැයි පිරිමි සිතති. වෙළඳපොල එවැනි පුරුෂ ලිංගයක් අත් කර ගැනීමට උපදෙස්, බෙහෙත් සැපයිමට ඉදිරිපත් වෙයි. නිල් චිත්‍රපටිවල රඟපාන  විශාල පුරුෂ ලිඟු ඇති පිරිමි නළුවෝ ගැහැනුන් තෘප්තිමත් කරන හැටි පිරිමින්ට පෙන්වයි.  කාම සම්භෝගය හා විශාල ලිඟුවක් අතර සම්බන්ධතාවයක් නැති බව දන්නා ගැහැනු පිරිමින්ගේ ලිඟු අහංකාරයට සහභාගි වී මෝඩ ආතල් දී පිරිමින් නටවති. එවිට පිරිමින් පුළුවන් තරම් ඩෙනිස් කියන පුළුටු  විකුණන තැන් වලට ගෙන යයි. වෙළඳපොල සහ ගැහැනිය එකක් වෙන්නේ එහෙමය.
 
එම නිසා ඩෙනිස්ගේ වෙළඳපොල තුළ ගැහැනිය හැසිරෙන ආකාරය තොරා බේරාගත් ආකාරයේ දෘෂ්ටිය තුළම විශාල අවුලක් පවතියි. එය එක් අතකින් නරුමය, කෘරය. ඩෙනිස්ගේ හාස්‍යය කෘරය. අවලම්ය. කොල බොකු පුරුෂවාදීය. මම ඇති තරම් සිනහ වූයෙමි. ඒ ඔහුගේ කෘර හාස්‍යයටය. ආටෝගේ කෘර රංගය අවසානයේ මනුෂ්‍යත්වය සාක්ෂාත් කර ගන්නා විට ඩෙනිස්ගේ සරල හා සංදර්ශනාත්මක සිනහමුසු හාස්‍යය  කෲරත්වය සාක්ෂාත් කර ගනී. ඩෙනිස්  සිය නාට්‍යමය හැකියාව ප්‍රකට කර සිටී. එය පැහැදිළිය. ඔහු දක්ෂයෙක්! එහෙත් එම දක්ෂකම තුළ ඇත්තේ නරුමවාදී කෲරත්වයකි. ඔහුට නරුමවාදය තුළ සිටීමට ඇති හැකියාවම හයියක් යැයි සර්පයා කියයි. එසේ නම් සියළු නරුමයන් මාරය.
 
ස්ත්‍රියක් විමුක්තිය ලබනවා යනු ඈට මනුෂත්වය හිමිවීමය. කෙනෙකු ධනවාදයට එරෙහිව සිට ගන්නේ නම් එහි තේරුම කම්කරුවාට මනුෂ්‍යයෙකු වීමට ඉඩ දීමය. ස්ත්‍රී විමුක්තිය මෝඩ තැනකින් අල්ලාගන්නා ඩෙනිස් ගෝඨයිම්බර කෝලම තුළින් ඔහු විරුද්ධව සිට ගන්නා දෘෂ්ටිවාදයේම ගොදුරක් බවට නාට්‍ය අවසානයේ පත්වෙයි. මක්නිසාද යත් ගැහැනුන්ගේ විමුක්තියේ සියළු අක්මුල් උදුරා ඇයව නැවතත් පුරුෂ ලිඟුවේම ගොදුරක් බවට පත් කරනු ලැබ ඇත්තේ පාරිභෝජනවාදය විසිනි. එය ලෝක මට්ටමින් සිදුවී හමාරය. බිය නොවන්න ඩෙනිස්! ඔබට හා ඔබේ සගයන්ට අනාගතයේ විමුක්තිකාමී ගැහැනුන් හමුනොවෙනු ඇත. ව්‍යාජයේ මළමිනී සමග හැමනෙමින් පිරිමින්ට තමන්ගේ පුරුෂත්වය පෙරටත් වඩා සාක්ෂාත් කර ගැනීමට හැකිවෙනු ඇත. එම නිසා ඩෙනිස් අපට කියන සියළු පිරිමින් ගැහැනුන් වීමට නියමිතය යන බිය නිරපරාදේ ඇති කර ගත යුත්තක් නොවේ.
 
මෙතැනදී අසංක සායක්කාර වඩා මානවවාදීය. ඔහු සංඝදාසගේ චූටි කලිසම තුල සමාජයීය අර්බුදය ගැන කතා කිරීමට ගැහැනියක්, පුරුෂයෙක් සහ ශුක්‍රාණුවක් සම්බන්ධ කර ගන්නා මුත් ඔහු ගැහැනුවත් පිරිමිවත් නොවන වඩා මානුෂීය තැනකට ගමන් කිරීමට උත්සාහ දරා ඇත. ඔහුගේ එළඹුමද හාස්‍යය වන අතර එම හාස්‍යය කෙළවර වන මනුෂ්‍යත්වයේ ඛේදවාචකය ප්‍රේක්ෂකයා තුළ තියුණු කම්පනයක් රැගෙන එයි.
 
තමාගේ නරුමවාදී දෘෂ්ටිය ගෙන යෑමට ඩෙනිස් ප්‍රබල නාට්‍යමය උපක්‍රම භාවිතා කරයි.  ඔහුගේ දෘෂ්ටිය අතහැර බැළුවහොත් ඔහු අතිදක්ෂ ලෙස නාට්‍යමය භාෂාව හසුරුවයි. ඔහුගේ නළුවන් දක්ෂය. ඒ ගැන මට තර්කයක් නැත. එහෙත් ඒවා ශිල්පක්‍රමයි. ඒවා උගත් විට වැඩ දැමිය හැක. එහෙයින් ඩෙනිස් තමාගේ දෘෂ්ටිය ගැන නැවත පාපෝච්චාරණයකට නොගියහොත් ඔහුගේ රංගභූමි මීනි වල ඔහුම නිසැක ලෙස කපා ගන්නවා ඇත. ඔහුගේ දෘෂ්ටිය ප්‍රශ්න නොකිරීමෙන් සිදුවිය හැකි නරකම අභාග්‍යය වන්නේ දක්ෂ නාට්‍යකරුවෙක් අපට අහිමිව යාම බවද මතක් කරනු කැමැත්තෙමි.
 

නදීකා බංඩාර 

http://womansstage.blogspot.com/

                                                 

කසළ සම්බන්ධ පාලකයන්ගේ ප්‍රතිපත්තිය වූයේ කොතැනක හෝ ගොඩගැසීමය. ඒ සදහා විවිධ ව්‍යාපෘති ඇති බව ප්‍රකාශ කළද ජනතාව කුනු ගොඩගසන ක්‍රියාදාමයට දිගින් දිගටම විරෝධය පළ කළේ නිසි කසළ ප්‍රතිචක්‍රිකරණ සැලැස්මක් ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරිපත් නොකිරීම නිසාය. එවැනි ව්‍යාපෘති සදහා ඉදිරිපත් වූ ව්‍යවසායකයන් පවා නිහඩ කරවමින් ‘කුනු කදු ගොඩගැසීමේ ලාභදායක ව්‍යාපෘති‘වලට ප්‍රාද්ශීය දේශපාලකයන් මැදිහත් විය.

කසළ ප්‍රශ්නයට තාවකාලික විසදුම් ලෙස බොහෝ දෙනා ඉල්ලා සිටින්නේ ඒ කසළ ගොඩගැසීමට වෙනත් ඉඩකඩ සහිත ස්ථානයක් බව පැහැදිලිය. නමුත් කසළ කදුවල පාරිසරික හානියට විසදුම වන්නේ ඒවා වෙනත් තැනක ගොඩගැසීම නොවේ. කසළ කදුගැසීම වෙනුවට නිශ්චිත ප්‍රතිචක්‍රීකරන ක්‍රම භාවිතය සදහා යායුතුය. එය දේශපාලකයන්ට ලාභදායක නැත. ඒ නිසා ඒවාට බරතැබීම වෙනුවට ඉඩම්වල කදුගැසීම හා ඒ වෙනුවෙන් ජනයාගේ බදු මුදල්වලින් ගෙවන ගාස්තු සහ අතරමැදි කොමිෂන් සාක්කුවට දමාගැනීමට ඔවුහු ගිජු වෙති.

බ්ලුමැන්ඩල් කසළ කන්ද පාරිසරික හා සමාජ ප්‍රශ්නයක් ලෙස ඉදිරියට ගෙනැවිත් අධිකරණ තීන්දු ඉදිරිපත්වීමෙන් පසුව මීතොටමුල්ලට මාරුකරන ලද්දේ තාවකාලික විසදුමක් ලෙසය. එහිදී ජනතා විරෝධය මතුවූයේ මුලින් අවසර දුන් අක්කර 2 වෙනුවට තවත් අක්කර 16ක් ඒ සදහා යොදාගැනීම පටන්ගත් විටය. විරෝධතා මැද පවා තවත් අක්කර 3ක් ඒ වෙනුවෙන් එක්කරන්නට වත්මන් පාලකයන් තීන්දු කළ බව අමතක කළ යුතු නැත. මීතොටමුල්ල ඛේදවාචකයට හිටපු පාලකයන් මෙන්ම වත්මන් පාලකයන්ද වෙනස් නොවුණූ ඇමැති බාන්ද වගකිවයුතු බව අප කියන්නේ ඒ නිසාය. විරෝධතා නිසා ව්‍යාපෘති කරන්න බැරි වුණ බව කියන්න ඇමැතිවරු ඉක්මන්වන්නේද තමන්ට චෝදනා එල්ලවන බව දන්නා නිසාය.

නාගරික කසළ මීපේ වෙතත් පසුව දොම්පෙ වෙතත් අවසානයේ පුත්තලමේ අලුවක්කාලු වෙතත් ප්‍රවාහනය කරන බවට දේශපාලකයන් ප්‍රකාශ කළේ ප්‍රතිචක්‍රිකරණය වෙනුවට කසළ ගොඩගැසීම ආදායම් මාර්ග බවට පත්ව ඇති නිසාය.

චන්දන සිරිමල්වත්ත

පාසල් කාලය මතක් කළොත්?

මම ඉපදුණේ මහනුවර ඉඳලා හැතැප්ම දොළහක් විතර ඇතුළත පිහිටලා තියෙන රජ කාලේ ඉඳලා පැවත එන ගමක. අපේ ගමට කියන්නේ කොබ්බෑකඩුව කියලා. මගේ අම්මා ගෘහණියක්. තාත්තා පෞද්ගලික සමාගමක ආරක්ෂක නියාමක කෙනෙක්. සහෝදරියකට කියලා හිටියේ නංගි විතරයි. පාසල් කාලයට එන්න ඉස්සරවෙලා පවුලෙන්ම පටන් ගත්තා.

මම මුලින්ම පාසල් ගියේ කොබ්බෑකඩුව කනිෂ්ඨ විද්‍යාලයට. එතැනදී පහේ ශිෂ්‍යත්වය සමත් වෙලා මම කටුගස්තොට ශාන්ත අන්තෝනි විද්‍යාලයට ඇතුළත් වුණා. පාසල් සමය අනෙක් හැම ළමයෙක්ගේ වගේම සාමාන්‍ය විදිහට ගෙවුණා. අසාමාන්‍ය දෙයක් වුණා නම් පාසල් කාලයේදීම විප්ලවයට බරව ප්‍රාථමික ක්‍රියාකාරකම් කිරීම තමයි.

ඒ කිව්වේ..

88/89 කාලවල රට පුරා ව්‍යාප්ත වුණ තත්ත්වයේදී පාසල්වල පවා උද්ඝෝෂණ සිද්ධ වුණා. මම පාසල් වැඩවල පෙරමුණ අරගෙන හිටපු කෙනෙක්.

පුබුදුගේ පවුලේ අය ජේවීපී කළාද?

අපෝ නෑ. අපේ හත්මුතු පරම්පරාවම යූඑන්පීකාරයෝ. වමට ගෑවිච්ච කෙනෙක්වත් අපේ පවුල්වල හිටියේ නෑ. මගේ තාත්තා එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ යටිනුවර ආසන බල මණ්ඩලයේ ලේකම්වරයා. අපේ මුළු පවුලම එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්.

එජාප පවුල ඇතුළේ ඉන්න ඔබ තුළ වාම අදහස් ඇතිවෙන්නේ කොහොමද?

ඒකට මූලිකවම බලපෑවේ මගේ පාසලේ හිටපු ගුරුවරු කිහිපදෙනෙක්. ඔවුන් කොමියුනිස්ට් සහ සමාජවාදී අදහස් දරපු අය. ඒ අයගේ බලපෑම නිසා මගේ අදහස් පුළුල් වුණා කියලායි මම හිතන්නේ. මේ නිසා මට ඒ කාලේම රුසියානු පොත් කියවන්න පිස්සුවක් ඇතිවෙනවා. එතකොට නුවර පොත් සමාගමක් තිබුණා අඩු මිලට රුසියානු පොත් පරිවර්තනය කරලා බෙදාහරින. අපිට බනිස් ගෙඩියක් කන්න ගෙදරින් දෙන සල්ලිවලින් පොතක් ගන්න පුළුවන්. ඒ තරම් අඩුයි. ඉතින් මම ඒ පොත් අරගෙන කියවන්න ගත්තා. හැබැයි ලෙනින් මාක්ස්ගේ පොත් කියෙව්වේ නෑ. රුසියානු සාහිත්‍යය තමයි කියෙව්වේ.

මෙතැනදී මෙහෙම දෙයක් වුණා. ඒකත් කියන්නම ඕනෑ. මගේ තාත්තා උග්‍ර යූඑන්පීකාරයෙක් වුණත් ඔහු විශ්වාස කළා මගේ දේශපාලන අදහස් නිදහසේ වැඩෙන්න ඉඩ දෙන්න ඕනෑ කියලා. ඔහු රුසියානු පොත් පිළිනොගත්තාට මට ඒ පොත් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ඔහු ගෙනත් දුන්නා.
තාත්තා කොළඹ වැඩ කළේ. ඔහුම සාමාජික මුදල් බැඳලා මට සෝවියට් සඟරාවක් ලැබෙන්න සැලැස්සුවා. පාසල් ශිෂ්‍යයෙක් විදියට මට වම හෝ විප්ලව ගැන මහා දැනුමක් නැහැ. මම හිටියේ වාමාංශික සංස්කෘතික අවකාශයක. ඒකට තමයි මම වශීවෙලා හිටියේ.

හැබැයි මේ අපේ රටේ තිබුණු දරුණු කාලයක්. සෝවියට් රුසියාව සඟරාව තිබුණත් ඇති මැරෙන්න.
ඇත්තයි. ඒ සමය මේ රටේ තිබුණු අඳුරුම යුගයක්. එතකොට අපි සාමාන්‍ය පෙළ කරන ශිෂ්‍යයෝ. නුවර භාරව ප්‍රේමදාස උඩුගම්පොළ ආවාට පස්සේ මගේ සමකාලීනයෝ ලවක් දෙවක් නැතිව මැරුණා.

කොටින්ම අපේ ගම සන්නද්ධ අරගලයේදී තරුණ ජීවිත ගණනාවක් අහිමි කරගත්තා. ඒ කාලේ ප්‍රසිද්ධ මරණයක් වුණා. නුගවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගත්ත නන්දන අපේ ගෙවල්වලට මීටර් පනහක් ඈතින් හිටියේ. ඔහුගේ මරණය ගමට ලොකු කම්පනයක් වුණා. ඔහුයි මායි පාසල් යන්නේ එක බස් එකේ. තත්ත්වය එන්න එන්නම දරුණු වුණා. අපේ ගමේ සෑහෙන තරුණයෝ මැරුණා. අපේ ගෙදරට අල්ලපු ගෙදර පුංචි කාලේ ඉඳලා එකට හිටපු මිත්‍රයාත් මැරුවා. ඒ කාලේ අපි දැක්කේම මරණ. තරුණ මරණ. මේ ජවිපේ හෝ විප්ලව කරපු අයම නෙමෙයි. ඒත් සීමාවක් නැතිව ඇහැට පේන තරුණයෙක් නම් මැරුවා. ඒක මහ නරකම කාලයක්.

ගමේ අතිබහුතරයක් මරණයට පත්වෙද්දී ඔබ ඒ නරක කාලය පහුකළේ කොහොමද?

ඒක දෛවයේ සරදමක්. මම ඔබට මුලින්ම කිව්වා අපේ පවුල උග්‍ර එජාපවාදීන්. ඒ නිසා කිසිම කෙනෙක් මම වාම අදහස් දරයි කියලා සැක කළේ නෑ. ඒ වගේම මගේ තාත්තා එජාපයේ බැහැලාම වැඩ නිසා මට ආරක්ෂාව ඉබේම සැලසුණා. මගේ පවුලේ එජාප පසුබිම නොවන්න මටත් අනෙක් අයට ලැබුණු ඉරණමම අත්වන්න තිබුණා.

ඔබ ආරක්ෂිත වෙලා තම සගයන් මියැදෙන කොට ඔබට පශ්චාත්තාපවීමක් ඇතිවුණේ නැද්ද?

ඒ වෙලාවේ හැම කෙනෙක්ම මරණයත් එක්ක ජීවත් වුණේ. අද මම විග්‍රහ කළාට අපේ පවුලේ එජාප පසුබිම නිසා මාව ආරක්ෂා වුණා කියලා, ඒත් ඕනෑ වෙලාවක අපිටත් ඒ ඉරණම අත්වන්න තිබුණා. මේ නිසා අපි හැමෝම හිටියේ අවිනිශ්චිත වටාපිටාවක. ඒ වගේම මගේ පවුල් පසුබිම වගේම මගේ යාළුවෝ නිසාත් මම ගැලවුණා.
දවසක් අපි පාසල් ඇරිලා එනකොට මගදී බසය නවත්වලා හැමෝම බැහැලා පෝලිමට එන්න කියලා හමුදා අණක් ලැබුණා. ඔවුන් ඇවිල්ලා හිටියේ ගෝනිබිල්ලෙකුත් අරගෙන. දැන් ගෝනිබිල්ලා ලවා හඳුනා ගන්නවා. මාත් එක්ක පාසලේ වර්ජන කළ මගේ මිතුරෙක් මගේ ඉස්සරහ ඉන්නේ. ඔහුගේ වාරය ආ ගමන්ම අර ගෝනිබිල්ලා ඔහු අදාළ කෙනෙක් කියලා සංඥා කළා. ඒ එක්කම මගේ මිතුරා ගෝනිබිල්ලාගේ ඇඟට පැනලා ඔහුව බිම දාගෙන ඔහුගේ බෙල්ල මිරිකන්න පටන් ගත්තා. අපේ ඇස් පනාපිටම මගේ මිතුරාව එතැනදීම මැරුවා. ඒකත් එක්ක ඒ වෙලාවේ සෝදිසිය නැවතුණා. මම අදටත් තදින්ම විශ්වාස කරනවා මගේ මිතුරා අපි හැමෝම ඒ මොහොතේ බේරගන්න ඒ දේ කළා කියලා. ඇත්තටම ඔහු අදටත් මට වීරයෙක්. ඒ මොකද ඔහු තව අය වෙනුවෙන් දිවි පිදුවා.

එහෙම කාලයක් පහුකරන ඔබ ජවිපෙට බැඳෙන්නේ කොහොමද?

ඒක වෙන්නේ ගින්න නිවුණාට පස්සේ. මම අනූ එක අවුරුද්දේ උසස් පෙළ කළා. ප්‍රතිඵල මදි. නැවත 92 අවුරුද්දේත් කළා. එහි ප්‍රතිඵලවලින් මට විද්‍යා පීඨයට යෑමට අවස්ථාව ලැබුණා. මොරටුවේ එන්ඩීටී පාඨමාලාව කරන්නත් අවස්ථාව ලැබුණා. මම ගණිතය අංශයෙන් උසස් පෙළ කළේ. ඉතින් වඩා කැමැත්ත තිබුණේ එන්ඩීටී යන්න. ඒ හින්දා මම 1994 මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලයට ආවා. අසූ අට, අසූ නවය කාලේ අපේ හිතේ ඇතිවුණ විප්ලව ආශාව ඇඟෙන් ගියේ නෑ. ඒ වෙනුවට කැම්පස් ආවාම මට ලොකු උනන්දුවක් ඇතිවුණා. ඒ ඉතිරි අය ඉන්නවා නම් ඒ අය එක්ක වැඩ කරන්න. ඒ උනන්දුවට තමයි මට සෙනවි – එහෙම නැත්නම් ප්‍රසිද්ධ සහෝදරයෙක් වන කමල් දේශප්‍රිය මට මුණගැහෙන්නේ. ඔහු තමයි මගේ ජවිපෙ දේශපාලනයේ මුල් ගුරුවරයා. ඔහුගෙන් උගෙන මම ජවිපෙට සම්බන්ධ වුණාට ඔහු ඒ කාලෙම ජවිපෙන් අයින් වුණා. ඒත් අපිව ගලවාගන්න ඔහුට බැරිවුණා. මොකද අපි ජවිපෙත් එක්ක අනුරාගයෙන් බැඳිලා හිටියා.

මම මොරටුව එන්ඩීටී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ලේකම් වුණා. 1997 වෙනකොට මම ඉගෙනීම පැත්තකට දාලා ජවිපෙ පූර්ණකාලීන සාමාජිකයෙක් වුණා. මම ජවිපෙ ඇතුළෙ විවිධ වගකීම්වල වැඩ කළා. කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ වැඩ කළා. කලා සංගමයේ, ප්‍රචාරක අංශයේ වැඩ කළා. එහෙම දීර්ඝකාලීනව කළ කැපකිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට මාව 2008 ජවිපෙ මධ්‍යම කාරක සභාවට තෝරාගත්තා.

ඒ කියන්නේ ඔබ ජවිපේ සෑහෙන බරක් ඇදපු කෙනෙක්.

ඔව්! අද ඒක එහෙමයි කියන්න සමහරු අකමැති වෙන්න පුළුවන්. ඒත් අපි සෑහෙන බරක් ඇද්දා. මම 2010 අවුරුද්දේ පක්ෂයේ අධ්‍යාපන ලේකම් වුණා. අපි ජනප්‍රිය තලයේ අය නෙමෙයි. පක්ෂයේ අපි වැඩ කළ අය.

මේ දෙකොටස කොහොමද බෙදන්නේ?

මේවා අද කතාකරලා වැඩක් නැති වෙන්න පුළුවන්. ඒත් මේවායෙන් ඉගෙන ගන්න පාඩම් හෙටත් තියෙනවා. ජවිපෙ කට්ටියක් ඉන්නවා ආකර්ෂණීය පිරිසක්. ඒ අය තමයි නායකයෝ. අනෙක් අය ඇත්තටම වහල්ලු වගේ. එතැන ලොකු ශ්‍රම බෙදීමක් තිබුණා. කට්ටියක් ඇඟ වෙහෙසලා වැඩ කරනවා. ඒ අය හිතනවා අපි ඉන්නේ ඇඟ වෙහෙසන්න. ඒ උරුමය කියලා. ඒ වගේම ඒ අය හිතනවා අර ආකර්ෂණීය පිරිස එහෙම නැත්නම් නායකයෝ තමයි හිතන පිරිස. ඇත්තම කියනවා නම් ජවිපෙ පහළ සාමාජිකයෝ කියන්නේ හිතන එකත් නායකයන්ට බාර දුන්න පිරිසක්. ඒ නිසා ජවිපෙ කියලා හැමදාම මිනිස්සු දැක්කේ අර ආකර්ෂණීය පිරිස කියන දේ. පක්ෂයේ පහළ අයත් පරම සත්‍යය කියලා විශ්වාස කළේ ඒ අය කියන දේ. ඒ අය ආරක්ෂා කරගත්තා. ඒ අයට හොඳ ජීවිත ලබා දුන්නා. ඒ අපි වෙනුවෙන් හිතන්න. අපි වෙනුවෙන් හිතන්න අපි ඔවුන්ව නඩත්තු කළා.

පක්ෂයේ ආකර්ෂණීය පිරිසත් එක්ක ඉරිසියාවක් නිසාද ඔබලා කැඩෙන්නේ?

නෑ. ඇත්ත තේරුණ නිසා. වහල්බවෙන් මිදුණු නිසා. 94දී චන්ද්‍රිකා ගෙනෙන කොටත් පක්ෂය දෙකට කැඩුණා මතවාදීව. කට්ටියක් කිව්වා චන්ද්‍රිකාට උදව් කරන්න ඕනෑ කියලා. තව කට්ටියක් චන්ද්‍රිකාව විශ්වාස නොකළ යුතුයි, උදව් නොකළ යුතුයි කියන තැන හිටියා. මම මොරටුව සරසවියේ නියෝජනය කළේ. නායකත්වය දුන්නේ චන්ද්‍රිකා විරුද්ධ පිලට. කරුණාරත්න පරණවිතාන කොළඹ නායකත්වය දුන්නේ පක්ෂ පිලට. මේ මත ගැටුම දිගටම පැවතුණා. ඒත් ඒක එළියට නොපෙන්වා රැකගත්තා. ඒත් 2004දී නැවත ජවිපෙ සන්ධානයකට ඇතුළු වෙද්දීත් බරපතළ විදිහට ගැටුම් තිබුණා. ඒ ඉවසීම උපරිම පවත්වාගෙන ගිහින් 2010 වෙනකොට අපි පක්ෂයෙන් ඉවත් වෙනවා. අපි අපිට කියලා ගමනක් තෝර ගන්නවා. මේ අපේ වෙන්වීම පිළිබඳ ඉතාම කෙටියෙන් කීමක්.

විමල් වීරවංශ හිටියේත් ඇතුළේදී ඔබගේ කුලකයේමද?

ඔහු කථිකයෙක් විදිහට දක්ෂයි. ඒ වගේම ඔහුගේ තිබුණේ වෙනම මාවතක්. ඒකේ ‘මම’ කියන කෙනා ඉදිරියෙන් හිටියා. එයා දේශපාලනයේදී ඇතුළේ අදක්ෂයෙක්. හැබැයි ඔහු පක්ෂයෙන් ඉවත් වුණේත් මතවාදී අවුලකටම තමයි. මොන විවේචන තිබුණත් ඔහු අයින් වුණේ මතවාදී අවුලකට. ඔහු වෙනම මාවතක ගියා. ඔහු අපිත් සමඟ හිටියේ නෑ.

අනුරාගයෙන් පක්ෂයට බැඳෙන ඔබ දන්නවා ඒකෙන් ඉවත්වීමේ ප්‍රතිඵලත්. සහෝදරයෝ ඇයි දාලා යනකොට සහෝදරයන්ට ගහන්නේ. සහෝදරකමටද?

හා… හා… ඒක බරපතළ ප්‍රශ්නයක්. මම එකක් කියන්නම්. මාක්ස්වාදයේ කියනවානේ ආගම අබිං කියලා. හැබැයි පක්ෂයට බැඳුණාම ඒකේ සාමාජිකයනුත් අබිං කෑවා වගේම තමයි. ආගම අත්ඇරියාට මොකද පක්ෂය ආගම වගේ වැලඳ ගන්නවා. එහි නායකවරු දෙවිවරු වෙනවා.
මම කිව්වේ හිතන එකත් බාර දුන්න වැඩ කරන පිරිසක් පක්ෂයේ ඉන්නවා කියලා. ඉතින් අර අය හිතන්නේ කොහොමද ඒක තමයි මේ අය කරන්නේ. කාණු කපන්නද, පෝස්ටර් ගහන්නද, ඕනෑ වැඩක් කරනවා. ඉතින් කවුරුහරි පක්ෂය දාලා ගියොත් අර හිතන අය කියනවා අන්න ද්‍රෝහීන්, පාවා දුන්නා කියලා. අර වැඩ කරන අය ඇවිත් ගහනවා. ඒ අය අර හිතන අය වෙනුවෙන් ගහන්නත් බලාගෙන ඉන්නේ. අපි කියන්නේ හිතන අය වැඩ කරන අය කියලා දෙගොල්ලක් ඕනෑ නෑ. වැඩ කරන අයටම හිතන්න පුළුවන්නේ. ඒ අයම හිතපු දෙන්. දැන් අපි කරන්නේ ඒක.

ඔබට ගැහැව්වේ නැද්ද?

ගහන්න කීප පාරක්ම ආවා. ගැහැව්වේ නෑ. මේ පාරෙදි හම්බ වෙලා හිනාවෙලා කතා කරලා යන එකට කාලා එකට වැඩ කරපු අයම තමයි ගහන්නත් එන්නේ. ඉතින් මම ඒ අයට කිව්වා මට ගහන එක අපරාධයක්. ඒ වෙනුවට ඔයගොල්ලන්ගේ මතයට කෙනෙක් නම්ම ගන්න, එක ඊට වඩා හොඳයි කියලා. මාත් එක්ක අයින් වුණු සමහර අයට පහරදීලා තිබුණා. මොකද්දෝ හේතුවකට මට පහර දුන්නේ නෑ. ආයේ නොගහම යන්න ගියා.

ජවිපෙ කට්ටිය රැවුලට ආස කළා. ඔබට ඒ ආසාව ආවේ නැද්ද?
මම ඇතුළු පිරිසක්ම හිටියා ඇඳුම් ගැන හෝ බාහිර ස්වරූපය ගැන උනන්දු නොවුණ. රැවුල වුණත් අර හිතන අය හිතන්නම වවාගත්ත එකක්. වැඩ කරන අය වැඩ කළා. වැඩ කළා. ඒක වෙනම ජීවිතයක්.

අද ඔබ පෙරටුගාමී පක්ෂයේ නායකයෙක්. විජේවීර ඔබලාගෙත් නායකයාද?
නෑ. අපි ඔහුව අමතක කරන්නේ නෑ. ඔහුට දෙන වටිනාකම උපරිමයෙන් දෙනවා. ඒත් ඔහු නායකයා ලෙස පිළිගන්න අපි කැමති නැහැ. ඔහුට වැරදුණු තැනුත් අපි හඳුනාගෙන තියෙනවා. අපි සාමූහිකයක්. වමේ එකතුවක්. ඒ නිසා එක්කෙනෙක් උඩින් තියාගෙන එයා අදහන තැන අපි නෑ.

පක්ෂයට ලව් කරපු ඔබ ආදරයක පැටලුණේ නැද්ද?
පැටලුණා. ඒ පැටලිල්ලම තමයි විවාහයක් දක්වා ගිහින් දිගින් දිගට පැටලි පැටලී යන්නේ. (හිනා) පාසල් යන කාලේ ආදරය ඇතිවන වයසේදී අපි දැක්කේ අපිත් එක්ක එකට හිටිය අයගේ මිනී. වෙන්වීම් තොගයක් අත්විඳින අපේ යොවුන් වයසට ආදරය එහෙම නැත්නම් එක්වීම් දැනුණේම නෑ. උසස් පෙළ කරන කාලේ දැනුණත් ඒවා එළියට ආවේ නෑ. දේශපාලනය කිරීමේ ආශාව ඒවා යටපත් කළා. කැම්පස් එකට ආ කාලේ ශිෂ්‍ය සංගම් නායකයන්ට ප්‍රේමය අකැපයි කියලා වාරණයක් තිබුණා. අපි ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ නායකයන් වෙනකොට ප්‍රේමය තහනම්. ඒක විශ්වවිද්‍යාලය තුළ තිබුණ නීතියක්. අද වෙනකොට එහෙම නෑ. ඒකත් අපේ කාලෙම තමයි තිබුණේ. (හිනා)

පක්ෂය තුළ එහෙම කෙනෙක් බන්දා දෙන සංස්කෘතියක් තියෙනවාද?
නැහැ. එහෙම නෑ. පක්ෂය තුළ ආදරයට තහංචියක් තිබුණෙත් නෑ. හැබැයි මම යාළුවුණෙත් පක්ෂයට සම්බන්ධ වෙලා හිටපු කෙනෙක් එක්කම තමයි. මම කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය භාරව ඉන්න කොට ඇය කොළඹ නීති පීඨයේ අපේ පක්ෂයට සම්බන්ධව හිටියා. ඒ අතර ඇතිවුණු ආලය විවාහයෙන් කෙළවර වුණා.
පක්ෂය තුළ ඉන්න කොට නිතර එහි වැඩවලම නියැලෙන කොට ආශ්‍රය කරන්න ලැබෙන්නේ පක්ෂයට බැඳුණු අයමයි. ඉතින් ඒ නිසා ප්‍රේම සබඳතා ඇති වෙන්නත් ඒ ඇසුර සමීපකම් බලපානවා. ඒක තමයි එළියට පෙනෙන්නේ පක්ෂයේ අයම බැඳලා කියලා. එහෙම නොවන කසාදත් ඕනෑතරම් තියෙනවා.

කවදාහරි ඔබගේ පවුලේ මුල් දේශපාලන ආරට යමින් ඔබත් එජාපයට යයිද?
හ…. හා… (හිනා) නෑ. ඒ මොකද මාත් එක්කම මගේ පවුලම මගේ දේශපාලනයට හැරුණා. දැන් අපේ පවුලම වමට බරයි. ඒ නිසා මම එජාපයට යන්නේ නෑ.■

ටිරන් කුමාර බංගගමආරච්චි

උපුටා ගැනීම රාවය