21
Sat, Apr

කවිය

අම්මිට........

ඇය තමා අපේ කිරිල්ලිය
කූඩුව අසල රැඳෙන්නිය
නිදහසේ තටු සලන්නිය
පැටවුන්ගෙන් තොර ලොවක් නැත්තිය

දරන්නී, නම් ඇය ය
පොළවටත් එතරම් බැරිය
මගෙ, මවුන් සෙනෙහසට
ගෝනි බිල්ලොත් බය ය

අපේ ලෝකේ රැජිණ
හදවතත් අනා කවන
මගේ අම්මගෙ සුවඳ
පේරාදෙණියෙවත් නොමැත

ඇගේ තටුයට තවම
ආදරය දුං දමනවාය
මායි මල්ලී නමට හැමදා
ඇගේ උකුලත ලියලනවාය

එකපාර නැතත් හැමදාම
ඇයත් වයසට යනවාය
ඒත් සෙනෙහස් ගීතය
අලුත් ස්වරෙන් ගයනවාය

- දුවාගෙන් -

 

සසංකා විතානගේ 

Add comment


Security code
Refresh